عالی ـــه . . .

شب‌ُ این‌ ساعتک‌ِ خورشیدی‌ !
من‌ُ این‌ حنجره‌ی‌ تبعیدی‌ !
اِی‌ همیشه‌ همسکوت‌ُ همنگاه‌ !
من‌ُ از کدوم‌ غزل‌ دزدیدی‌ ؟
گُم‌ شُدم‌ تو کوچه‌های‌ مِه‌زَده‌ !
چه‌ کسی‌ نشون‌ِ من‌ رُ بَلَده‌ ؟
اصلا" انگار نفس‌ُ نورُ چراغ‌ ،
به‌ ترانه‌های‌ ما نیومده‌ !
وقتی‌ هَر خاطره‌ خنجر می‌زنه‌ ،
وقتی‌ آیینه‌ به‌ فکرِ کشتنه‌ ،
دیدن‌ِ دوباره‌ی‌ دستای‌ تو ،
لحظه‌ی‌ ناب‌ِ تولدِ منه‌ !
با تو میشه‌ عشق‌ُ تو ترانه‌ دید !
میشه‌ لاجرعه‌ چشات‌ُ سَرکشید !
واژه‌های‌ دَس‌ نخورده‌ رُ بیار !
تو بِرِس‌ به‌ دادِ این‌ برگ‌ِ سفید !
جوشش‌ِ دوباره‌ی‌ شعرِ منی‌ !
مثل‌ِ قامت‌ِ ستاره‌ روشنی‌ !
اِی‌ تجسّم‌ِ امیدُ عاطفه‌ !
تو درست‌ مثل‌ِ نفس‌ کشیدنی‌ !
وقتی‌ هَر خاطره‌ خنجر می‌زنه‌ ،
وقتی‌ آیینه‌ به‌ فکرِ کشتنه‌ ،
دیدن‌ِ دوباره‌ی‌ دستای‌ تو ،
لحظه‌ی‌ ناب‌ِ تولدِ منه‌ !

من‌ُ مزرعه‌ یه‌ عمره‌ ، چش‌ براه‌ِ یه‌ بهاریم‌ !
زیرِ شلاق‌ِ زمستون‌ ، ضربه‌ها رُ می‌شماریم‌ !
توی‌ این‌ شب‌ ، غیرِ گریه‌ کارِ دیگه‌ای‌ نداریم‌ !
هرکی‌ خوابه‌ ، خوش‌ به‌ حالش‌ ! ما به‌ بیداری‌ دچاریم‌ !
این‌ زمستون‌ ، خیلی‌ وقته‌ فکرِ سوزوندن‌ِ برگه‌ !
خیلی‌ وقته‌ ساقه‌هامون‌ ، زیرِ شلاق‌ِ تگرگه‌ !
قَد نمی‌کشه‌ جوانه‌ ، زیرِ سایه‌ی‌ تبردار !
زندگی‌ تو فصل‌ِ سرما ، معنی‌ِ مطلق‌ِ مرگه‌ !
نفس‌ بکش‌ ! نفس‌ بکش‌ ! اینجا نفس‌ قنیمته‌ !
توی‌ سکوت‌ِ مزرعه‌ ، کشف‌ِ صدا یه‌ نعمته‌ !
تن‌ِ این‌ مزرعه‌ی‌ خشک‌ ، تشنه‌ی‌ بذرِ دوباره‌س‌ !
شب‌ پُر از حضورِ تلخ‌ِ جای‌ خالی‌ِ ستاره‌س‌ !
تیغ‌ِ گاوآهن‌ُ دریاب‌ ! باید این‌ یخا رُ آب‌ کرد !
اگه‌ آب‌ نشن‌ ، شکستن‌ دیگه‌ تنها راه‌ِ چاره‌س‌ !
طبق‌ِ ترانه‌ اینجاس‌ ، پَس‌ کو اون‌ صدای‌ بی‌باک‌ ؟
تا بپاشه‌ بذرِ آواز روی‌ بی‌باری‌ِ این‌ خاک‌ !
مزرعه‌ دزدیدنی‌ نیست‌ ، فردا میلادِ شکوفه‌س‌ !
داره‌ میره‌ پِی‌ِ کارش‌ ، شب‌ِ یخ‌ بسته‌ی‌ سفاک‌ !
نفس‌ بکش‌ ! نفس‌ بکش‌ ! اینجا نفس‌ قنیمته‌ !
توی‌ سکوت‌ِ مزرعه‌ ، کشف‌ِ صدا یه‌ نعمته‌ !

تعبیر رویامه
(شادمهر)
من من من من من
رویایی دارم
رویای آزادی
رویایِ یک رقص بی وقفه از شادی

(ابی)
من من من من من
رویایی دارم
از جنس بیداری
رویای تسکین این درد تکراری
درد جهانی که از عشق ، تهی میشه
درد درختی که می خشکه از ریشه
درد زنایی که محکوم آزارن

یا کودکایی که تو چرخه ی کارن

(شادمهر)
تعبیر این رویا
درمون دردامه
درمون این دردا
تعبیر رویامه

(ابی)
رویای من اینه
دنیای بی کینه
دنیای بی کینه
رویای من اینه

(شادمهر)
من من من من من
رویایی دارم
رویای رنگارنگ
رویای دنیایی سبز و بدون جنگ

(ابی)
من من من من من
رویایی دارم
که غیر ممکن نیست
دنیایی که پاکه از تابلوهای ایست
دنیایی که بمب و موشک نمیسازه
موشک روی خواب کودک نمیندازه
دنیایی که توی اون زندون ها تعطیلن
آدمها به جرم پرسش ...نمیمیرن...نمی میرن

يه دختر بچه، با يه دوچرخه،
خيلی وقته تو خوابام می‌چرخه...

به من می‌خنده مثلِ يه پَری
با دوتا چشمِ نازِ دَدَری

تو يه دامنِ گُل دارِ حریر،
رکاب می‌زنه با يه چرخِ پير

يه دوچرخه ی سبزِ زنگ‌زده،
که انگار فقط يه راه بلده

راهِ خونه‌ی خوابای منو،
راهِ دنیامو به هم زدنو...

اون دختر کيه؟ کی باخبره؟
از من واسه کی خبر می‌بره؟

از کجا مياد؟ به کجا می‌ره؟
چرا هيچ وقت از يادم نمی‌ره؟

شايد اون تویی! همسایه‌ی دور!
هم‌بازیه اون روزای پر نور!

تویی که وقتِ گرگم به هوا،
با من از دیوار می رفتی بالا

منو می‌شوندی ترکِ دوچرخه‌ت،
با من می‌رفتی تا آخرِ خط...

تویی که آخر یه شب توی خواب،
رفتی از پيشم بی‌سوال جواب!

همون شبی که زلزله اومد،
خونه‌هامونو از کوچه خط زد

همون شبی که شهرمون لرزید،
بعدش یه هفته بارون می‌باريد

با اون دوچرخه تا کجا رفتی؟
مادرم می‌گفت با خدا رفتی!

اما من هیچ‌وقت باور نکردم،
حتا هنوزم پی‌ات می گردم...

تا بیای و باز مثل قدیما،
بریم بازیِ گرگم به هوا

اين بار که تو خواب تو رو ببینم،
ميام و ترکِ چرخت می‌شينم

تا منو از این دنيا ببری
با اون چشمای نازِ ددری

همون چشما که هنوزم گاهی،
ميان سراغم تو بی‌پناهی

تو اون دختری که با دوچرخه،
تا همیشه تو خوابام می‌چرخه... //

«هم‌سایه‌ها»



هم‌سایه‌های ساده‌ای داریم:
فوتبال تماشا می‌کنند،
تخمه می‌شکنند
و با گُل زدن هر تیمی جیغ می‌کشند.

تنها کابوسشان دفترچه‌های قسطِ آن‌هاست
و می‌توانند ساعت‌ها حرف بزنند
بدون این که به‌راستی
حرفی زده باشند.

در صفِ بنزین چه‌گوارا می‌شوند،
وقتِ رد شدن از چهارراه‌ها
به پاس‌بان‌ها لب‌خندهای شش در چهار می‌زنند
از ترسِ جریمه شدن
و تنها اعتراضشان
به افزایش قیمتِ ....
برای ماشین‌های قسطی‌شان
تخم‌مرغ می‌شکنند،
به جادو جمبل معتقدند
و شب به شب خوابِ آنتالیا می‌بینند.

هر هفته هم‌سرانشان را به آرایش‌گاه می‌فرستند
با این امید که یک‌بار
جنیفر لوپز از آرایش‌گاه به خانه برگردد
و از سیاست همان‌قدر وحشت دارند
که از عقرب!

هم‌سایه‌های ساده‌ای داریم:
ساده به دنیا می‌آیند،
ساده سواری می‌دهند
و ساده می‌میرند... //

«نیلوفرِ آبی بودن...» / یغما گلرویی


دروغ گفته‌ام اگر بگویم
جهان به زیبایی قصه‌های کودکی‌ست،
پینوکیو یک روز آدم می‌شود،
کفشِ بلور
همیشه با سایزِ پای سیندرلا جور در می‌آید
و شاه‌زاده‌ای از راه می‌رسد
تا به بوسه‌ای
سفیدبرفی را از خوابِ جادو بیدار کند...

دروغ گفته‌ام اگر بگویمت
که در همین‌دم
دختری سیزده‌ساله
تنش را چوبِ حراج نمی‌زند در کنار خیابان
و مردی تبخیر نمی‌کند
واپسین نفس خود را
بر تکه‌ای زرورق...

ما در گردبادی از زخم زنده‌گی می‌کنیم
و وزنه‌های حقیقت به پای رؤیاهامان
زنجیر شده‌اند،
اما زنده‌گی آدامسی نیست که با بی‌مزه شدن
بتوانیم بر سنگ‌فرش خیابان تـُفش کنیم!
ما موظف به نیلوفرِ آبی بودنیم
چه در مُردآبِ لجن بسته،
چه در آب‌نمای یک پارک...
باید گل کنیم و عطر بپاشیم
وگرنه عفونت، جهان را ویران خواهد کرد...

به تو دروغ نمی‌گویم،
ما همان‌طور که به قله‌ها می‌اندیشیم
در حال فرو رفتنیم...
اما با دوست داشتن تو
رویشِ جفتی بال را حس می‌کنم
بر شانه‌های خود! //

بانو

هنوزم‌ پشت‌ِ این‌ صدا ، زیرِ بارون‌ِ گریه‌ها ،
یکی‌ چشم‌انتظارِ توست‌ ! ای‌ بانو !
اون‌ که‌ از نسل‌ِ قصه‌هاس‌ ، مردِ تنهای‌ این‌ شباس‌ ،
بی‌تو اما کنارِ توست‌ ! ای‌ بانو !

بانو ! بانو ! گُل‌ِ آشفته‌ گیسو !
بانو ! بانو ! وارث‌ِ چشم‌ِ آهو !
بانو ! بانو ! عطرِ نجیب‌ِ شب‌بو !
بانو ! بانو ! صدای‌ خنده‌هات‌ کو ؟

برای‌ من‌ تولّدِ دوباره‌ باش‌ !
زخم‌ِ سیاه‌ِ روزگارُ چاره‌ باش‌ !

بی‌تو کلیدِ نقره‌ پیدا نمی‌شه‌ !
پِلک‌ِ تَرِ پنجره‌مون‌ وا نمی‌شه‌ !
اگه‌ تو فانوست‌ُ روشن‌ نکنی‌ ،
این‌ شب‌ِ کهنه‌ رنگ‌ِ فردا نمی‌شه‌ !

نگاهت‌ُ ستاره‌ کن‌ تو شب‌ِ من‌ !
ترانه‌ رُ زمزمه‌ کن‌ با لب‌ِ من‌ !

یه‌ بغض‌ِ تن‌ شکسته‌،
راه‌ِ صدام‌ُ بسته‌،
گریه‌ که‌ درمون‌ نمی‌شه‌ ، گریه‌ که‌ درمون‌ نمی‌شه‌ !
بدون‌ توی‌ خاطره‌هام‌ کنارمی‌ تا همیشه‌ !

زخم‌ِ سیاه‌ِ روزگارُ چاره‌ کن‌ !
دستای‌ خالیم‌ُ پُر از ستاره‌ کن‌

جمعه‌ بازار

پنجره‌ بی‌ چراغه‌ ، رو آنتنا کلاغه‌
هنوز تو شهرِ قصه‌ ، بازارِ دشنه‌ داغه‌
بارون‌ِ ریشه‌ ریشه‌ مُش‌ می‌زنه‌ به‌ شیشه‌
میگه‌ نگاه‌ خورشید مال‌ِ منه‌ همیشه‌
خورشیدِ گیس‌ بُریده‌ پاشنه‌شو وَرکشیده‌
قیچی‌ِ تیزِ بارون‌ موی‌ طلاشو چیده‌
شاپرکی‌ که‌ سوخته‌ ، چشم‌ُ به‌ شعله‌ دوخته‌
شاعرِ نون‌ نخورده‌ ، ترانه‌ش‌ُ فروخته‌

از سرِ پُل‌ تا توپخونه‌ ، نبض‌ِ غزل‌ هراسونه‌
تو گردش‌ِ عقربه‌ها ، لحظه‌ کشی‌ فراوونه‌

ترانه‌ها دروغن‌ ، شعله‌ها بی‌ فروغن‌
هنوز تو جمعه‌ بازار قصابیا شلوغن‌
گریه‌ نکن‌ ! ستاره‌ ! قَد می‌کشم‌ دوباره‌
پُشت‌ِ سرِ ترانه‌ گریه‌ شگون‌ نداره‌
ترانه‌ ! دَس‌ نگه‌ دار ! گوش‌ داره‌ موش‌ِ دیوار
چراغ‌ِ این‌ تقاطع‌ همیشه‌ سُرخه‌ انگار
خورشیدِ مو طلایی‌ ! کجایی‌ ؟ آی‌ ! کجایی‌ ؟
بزن‌ به‌ سیم‌ِ آواز ! تویی‌ که‌ خوش‌ صدایی‌ !

از سر پُل‌ تا توپخونه‌ ، نبض‌ِ غزل‌ هراسونه‌
تو گردش‌ِ عقربه‌ها ، لحظه‌ کشی‌ فراوونه‌

پل‌ِ عابرِ پیاده‌

روی‌ جدول‌ِ شکسته‌ ، یه‌ پسربچه‌ نشسته‌
گُلای‌ سُرخ‌ُ گرفته‌ توی‌ انگشتای‌ خسته‌
تو چشاش‌ ستاره‌ مُرده‌ ، سه‌ روزه‌ هیچی‌ نخورده‌
سر رسیدن‌ِ بهارُ کسی‌ یادش‌ نیاورده‌
«ـ آقایون‌ ! خانوما ! گُل‌ !
سهم‌ِ منم‌ از آدما ! گُل‌ ! »
آدما تو فکرِ عیدن‌ ، فکرِ یه‌ ماهی‌ سفیدن‌
اونا از تو ماشیناشون‌ ، هیچ‌ صدایی‌ نشنیدن‌
دیگه‌ شب‌ از راه‌ رسیده‌ ، غنچه‌ی‌ غروب‌ُ چیده‌
از پسر بچه‌ی‌ خسته‌ هیچکسی‌ گُل‌ نخریده‌
پُل‌ِ عابرِ پیاده‌ تنها جای‌ اَمن‌ِ خوابه‌
رو لب‌ِ اون‌ پسر اما یه‌ سوال‌ِ بی‌جوابه‌:
«ـ ای‌ خدا چرا نمی‌شه‌ این‌ گُلا یه‌ لُقمه‌ نون‌ شه‌ ؟
جای‌ خواب‌ِ من‌ تو ابرا ، روی‌ بام‌ِ آسمون‌ شه‌ ؟ »
پسرک‌ ! موقع‌ خوابه‌ ، وقت‌ یه‌ رؤیای‌ نابه‌ !
فردا که‌ بیدارشی‌ از خواب‌ ، عیدی‌ِ تو یه‌ جوابه‌ !
صُب‌ شده‌ اونورِ شیشه‌ ، پسرک‌ بیدار نمی‌شه‌
انگاری‌ تموم‌ِ عمرش‌ توی‌ خواب‌ بوده‌ همیشه‌
گُلا پژمُرده‌ وُ پَرپَر ، روی‌ پُل‌ ریخته‌ کنارش‌
خیره‌ موندن‌ به‌ خیابون‌ اون‌ چشای‌ بی‌قرارش‌
هنوزم‌ رو پُل‌ خوابیده‌ ، با چشای‌ باز تو بارون‌
تو مرخصی‌ِ عیده‌ ، پاسبون‌ این‌ خیابون‌...

شهرِ خواب‌

تشنه‌ها تو هُرم‌ِ صحرای‌ عطش‌ خواب‌ِ چشمه‌ی‌ زلال‌ُ می‌بینن‌
اونا که‌ سیبای‌ سُرخ‌ُ می‌خورن‌ ، خواب‌ِ میوه‌های‌ کال‌ُ می‌بینن‌
آنتن‌ِ زنگ‌ زده‌ روی‌ پُشت‌ِ بوم‌ ، خواب‌ِ پای‌ یه‌ کبوتر می‌بینه‌
هر کی‌ بیشتر توی‌ قصه‌ می‌شکنه‌ ، همیشه‌ خوابای‌ بهتر می‌بینه‌
اما من‌ خواب‌ِ تو رُ دیدم‌ُ بَس‌ ، خواب‌ِ تو ای‌ تو هوای‌ هر نفس‌ !
مثل‌ِ اون‌ عقاب‌ِ پیری‌ که‌ هنوز ، خواب‌ِ پروازُ می‌بینه‌ تو قفس‌ !
خواب‌ِ تو یه‌ خواب‌ِ ناب‌ِ تازه‌ بود ، رؤیای‌ پاک‌ُ زلال‌ِ مخملی‌
خواب‌ِ هفت‌سالگی‌ِ ستاره‌ها ، فصل‌ِ سرسبزِ کلاس‌ِ اولی‌

آخ‌ ! چه‌ ساده‌ همترانه‌ می‌شدیم‌ تو کلاس‌ِ بی‌ هراس‌ِ لحظه‌ها
آرزوها چه‌ هم‌اندازه‌ بودن‌ ، دنیا جا می‌شد میون‌ِ مُشت‌ ما
صدای‌ خنده‌هامون‌ قَد می‌کشید ، وقت‌ِ گرگم‌به‌هوا تو کوچه‌ها
دستامون‌ دوباره‌ عادل‌ می‌شة‌دن‌ وقت‌ِ قسمت‌ شدن‌ِ کلوچه‌ها

کاش‌ می‌شد همیشه‌ بچگی‌ کنیم‌ کاش‌ میشد دوباره‌ همصدابشیم‌
خورشید از چهار طرف‌ بتابه‌ وُ ماها از سایه‌هامون‌ جدا بشیم‌
می‌دونم‌ نمی‌شه‌ اما چاره‌ نیست‌ ، وعده‌گاهمون‌ بازم‌ خواب‌ِ منه‌
توی‌ آسمون‌ِ تنهایی‌ِ من‌ ، همیشه‌ خورشیدِ رؤیا روشنه‌

دوس‌ دارم‌ تو شهرِ خوابم‌ بمونم‌،آخه‌ ساده‌تر می‌شه‌ ستاره‌ چید !
می‌شه‌ آوازِ زلال‌ِ بودن‌ُ از سکوت‌ِ تُردِ لحظه‌ها شنید !
اما باز صدای‌ زنگ‌ِ زنده‌گی‌ خواب‌ُ از چشمای‌ خسته‌م‌ می‌گیره‌ !
فصل‌ ناتموم‌ِ کودکی‌ِ من‌ ، تو دلم‌ مثل‌ یه‌ فانوس‌ می‌میره‌ !

آهـاي آهـاي ترانـــه سـاز! ترانـــه اي تازه بساز
ترانــــه هاي مونـدگــار, نه حرفـــاي صد تا يه غـاز!

ايــن دفــه از قد كشيــدن به زيــر سايه ي تبر
اين دفــه از مرگ شبــح تو اين شـباي در به در

يه حرف تازه اي بزن حرفي كه هيچ وقت نزدي
بـگــو كـه از پـشـــت نقـــاب راه فرارُ بـلـــدي

بگـــو كـه ديـگه بعـــد تـو ترانـــه رو دار مي زنــن
دلـقــكــــاي شـبـيـــه تـو, دلـقـكـــاي شـبـيــه مــن

آهـاي تـويـــي كه با نگـات ترانه باز جون مي گيره
تويـــي كـه بـــي حضــور تو واژه تو نطفه مي ميره