عالی ـــه . . .

بیا بازم‌ مثل‌ِ قدیم‌ ، با هم‌ دیگه‌ بریم‌ شمال‌ !
دلم‌ گرفته‌ ! راضی‌اَم‌ به‌ این‌ خیالای‌ محال‌ !
من‌ُ بِبَر ! تا آخرِ جادّه‌ی‌ چالوس‌ بِبَرَم‌ !
تا شیشه‌ی‌ بارونی‌ُ خیس‌ِ اتوبوس‌ بِبَرَم‌ !
تا جای‌ پات‌ رو ماسه‌ی‌ داغ‌ِ مُتل‌قو بِبَرَم‌ !
تا آخرین‌ دلهره‌ی‌ نگاه‌ِ آهو بِبَرَم‌ !
من‌ُ بِبَر تا گُم‌ شُدن‌ تو اون‌ چشای‌ بی‌قرار !
تا ساختن‌ِ قصرِ شنی‌ رو ساحل‌ِ دریاکنار !
دِلَم‌ پُرِ بیا بازم‌ با هم‌دیگه‌ بِریم‌ سفر !
جای‌ ما اون‌جا خالیه‌ ! من‌ُ بِبَر ! من‌ُ بِبَر !
یه‌ عمره‌ جادّه‌ی‌ شُمال‌ ، منتظرِ عبورِ ماس‌ !
نمی‌دونه‌ یکی‌ از اون‌ دوتا قناری‌ بی‌صداس‌ !
یادش‌ به‌ خیر موقع‌ِ برف‌ ، خوندن‌ِ شعرای‌ امید !
نورِ چراغ‌ِ زنبوری‌ ، رستوران‌ِ اسب‌ِ سفید !
یادش‌ به‌ خیر شنای‌ ما ، میون‌ِ موجای‌ بَلا !
خاطره‌های‌ مشترک‌ ، وقت‌ِ سفر تو جنگلا !
دِلَم‌ پُرِ بیا بازم‌ با هم‌دیگه‌ بِریم‌ سفر !
جای‌ ما اون‌جا خالیه‌ ! من‌ُ بِبَر ! من‌ُ بِبَر !
یه‌ عمره‌ جادّه‌ی‌ شُمال‌ ، منتظرِ عبورِ ماس‌ !
نمی‌دونه‌ یکی‌ از اون‌ دوتا قناری‌ بی‌صداس‌ !

متواری‌

هر خواب‌ ، پُر از کابوس‌ ، هر سفره‌ پُر از سُرمه‌ست‌ !
در این‌ شب‌ِ زنگاری‌ ، آیینه‌ شُدن‌ جُرم‌ است‌ !
محکوم‌ِ تماشای‌ این‌ تعزیه‌بازاریم‌ !
همسایه‌ی‌ رؤیاها ! ما هر دو گرفتاریم‌ !
از گستره‌ی‌ اندوه‌ ، امکان‌ِ رهیدن‌ نیست‌ !
این‌ پُشته‌ی‌ خاکستر ، یادآورِ میهن‌ نیست‌ !
آزاده‌ترین‌ بَرده‌ ! دستان‌ِ مَرا دریاب‌ !
فانوس‌ شو تا از نو ، بیدار شَوَم‌ از خواب‌ !
تو آمدی‌ُ در شب‌ ، صد پنجره‌ پیدا شُد !
این‌ جوی‌ حقیر آخر ، هم‌صحبت‌ِ دریا شُد !
ما مرثیه‌ می‌خوانیم‌ ، بر خاطره‌ی‌ خورشید !
این‌ کهنه‌ عروس‌ آخر ، در قلعه‌ی‌ شب‌ تُرشید !
کو آینه‌یی‌ تا من‌ ، تقویم‌ ببینم‌ باز !
هَر حادثه‌ چینی‌ شُد ، بر چهره‌ی‌ بی‌آواز !
هَر بار که‌ نه‌ گفتیم‌ ، تعبیر به‌ آری‌ شُد !
فریادِ سکوت‌ِ ما ، در شب‌ متواری‌ شُد !
آزاده‌ترین‌ بَرده‌ ! دستان‌ِ مَرا دریاب‌ !
فانوس‌ شو تا از نو ، بیدار شَوَم‌ از خواب‌ !
تو آمدی‌ُ در شب‌ ، صد پنجره‌ پیدا شُد !
این‌ جوی‌ حقیر آخر ، هم‌صحبت‌ِ دریا شُد !

مثل‌ِ لالایی‌ِکردی‌

مادربزرگ‌ گیساش‌ به‌ رنگ‌ِ برفه‌ !
تو هر نگاه‌ِ اون‌ هزارتاحَرفه‌ !
مادربزرگ‌ دِلِش‌ شبیه‌ِ دریاس‌ !
توی‌ چشاش‌ صدتا ستاره‌ پیداس‌ !
مادربزرگ‌ قصه‌ی‌ تازه‌ داره‌ !
میگه‌ شب‌ آفتابی‌ میشه‌ دوباره‌ !
تو با قصه‌های‌ نابت‌ ،من‌ تا ترانه‌ بُردی‌ !
تو صدات‌یه‌ زخم‌ِ کهنه‌س‌ ،مثه‌ لالایی‌ِ کردی‌ !
مادربزرگ‌ ! حاکم‌ُ کله‌پاکن‌ !
قهرمان‌ِ قصه‌هات‌ُ صداکن‌ !
آخرِ قصه‌های‌ تو قشنگه‌ !
رو شونه‌ی‌ پهلووناش‌ تفنگه‌ !
بی‌بی‌ِموندگارِ قصه‌ی‌ من‌ !
قصه‌ بگو از آسمون‌ِ روشن‌ !
تو با قصه‌های‌ نابت‌ ،من‌ تا ترانه‌ بُردی‌ !
تو صدات‌یه‌ زخم‌ِ کهنه‌س‌ ،مثه‌ لالایی‌ِ کردی‌ !

من‌ زمینم‌ !

این‌ صدا صدای‌ خاکه‌ ، روی‌ موج‌ِ خیس‌ِ دریا !
زخم‌ِتاریخی‌ِ کابوس‌ ، بغض‌ِ دلنشین‌ِ رؤیا !
این‌ صدا صدای‌ خاکه‌ ، آخرین‌ صدای‌بیدار !
خونه‌ داره‌ قصه‌ میگه‌ ، واسه‌ این‌ خیل‌ِ عزادار !
من‌ُ بشنو ! من‌ُ بشنو ! من‌ صدای‌ آخرینم‌ !
قصه‌ی‌ هزارتا قرنم‌ ! من‌ زمینم‌ ! من‌زمینم‌ !
زخم‌ِ ناباورِ تاتار ، جای‌ پای‌ لنگ‌ِ تیمور !
مونده‌ روی‌سینه‌ی‌ من‌ ، حفره‌های‌ ممتدِ گور !
من‌ُ آفتابی‌ نگاه‌کن‌ ! تا یه‌ فصل‌ِتازه‌ باشم‌ !
هنوزم‌ با یه‌ اشاره‌ ، میتونم‌ پُر از صداشم‌ !
سبزِ سبزم‌ اگه‌ نبضت‌ ، نبض‌ِ بیدارِ چمن‌ شه‌ !
من‌ بهشتم‌اگه‌ دستات‌ مرهم‌ِ زخمای‌ من‌ شه‌ !
پیله‌ی‌ کهنه‌ رُ بشکن‌ ! تا رها شه‌شاپرک‌ باز !
با لب‌ِ بسته‌ صِدام‌ کن‌ ! دل‌ بده‌ به‌ گریه‌ی‌ ساز !
تن‌ِ بی‌لباس‌ِ من‌ رُ ، میشه‌ با جوانه‌ پُر کرد !
میشه‌ این‌ خونه‌ی‌خوب‌ُ ، بازم‌ از ترانه‌ پُر کرد !
زخم‌ِ ناباورِ تاتار ، جای‌ پای‌ لنگ‌ِ تیمور !
مونده‌ روی‌سینه‌ی‌ من‌ ، حفره‌های‌ ممتدِ گور !
من‌ُ آفتابی‌ نگاه‌کن‌ ! تا یه‌ فصل‌ِتازه‌ باشم‌ !
هنوزم‌ با یه‌ اشاره‌ ، میتونم‌ پُر از صداشم‌ !

گرگ‌ُ میش‌

لابه‌لای‌ استکان‌ها ، همیشه‌ حرف‌ِ ستاره‌س‌ !
شب‌ِ ما روزمیشه‌ اما روزِمون‌ شب‌ِ دوباره‌س‌ !
تو باید باشی‌ُ نیستی‌ ، هم‌پیاله‌ی‌همیشه‌ !
بی‌تو روزُ شب‌ ندارم‌ ، زندگیم‌ تو گرگ‌ُ میشه‌ !
تو اسیرِ قصه‌بودی‌ ! زندگی‌ بَرات‌ قفس‌ بود !
واسه‌ تو دریا یه‌ جرعه‌ ، واسه‌ من‌ یه‌قطره‌ بَس‌ بود !
حتا تو بازی‌ِ « رفتن‌ » ،تو جلوتری‌ ، ستاره‌ !
واسه‌این‌ چشمای‌ بسته‌ ،شب‌ُ روز فرقی‌ نداره‌ !
بیا یک‌ لحظه‌ خیال‌کن‌ ، قصه‌مون‌ وَرَق‌ نخورده‌ !
فکرکن‌اون‌ بادبادکا رُ بادِ نابَلَد نبُرده‌ !
بیا یک‌ نفس‌ ، یه‌ لحظه‌ ، باز من‌ُببر به‌ دیروز !
بذار از تو گُر بگیرم‌ ، تو همون‌ شعله‌ی‌ تن‌ْسوز !
پُشت‌ِ این‌ چشمای‌ اَبری‌ ، توی‌ آیینه‌ تویی‌ ! تو !
این‌ صدا رُ از تودارم‌ ، نفس‌ِ سینه‌ تویی‌ ! تو !
حتا تو بازی‌ِ « رفتن‌ » ،تو جلوتری‌ ، ستاره‌ !
واسه‌این‌ چشمای‌ بسته‌ ،شب‌ُ روز فرقی‌ نداره‌ !

پرنده‌ بی‌پرنده‌

اونورِ این‌ شب‌ِ کلَک‌ ، من‌ُ ترانه‌ تَک‌ به‌ تَک‌
خونه‌ می‌ساختیم‌ روی‌ باد ، دریا می‌ریختیم‌ تو اَلَک‌
مسافرای‌ کاغذی‌ ، رَد شده‌ بودن‌ از غبار
تو قصه‌ باقی‌ مونده‌ بود ، شیهه‌ی‌ اسب‌ِ بی‌سوار
گفته‌ بودن‌ صدتا کلید برای‌ ما جا می‌ذارن‌
مزرعه‌های‌ گندم‌ُ برای‌ فردا می‌ذارن‌
فردا رسیدُ خوشه‌یی‌ تو دست‌ِ ما باقی‌ نموند
سقف‌ِ ستاره‌ها شکست‌ ، رو سرمون‌ طاقی‌ نموند
با کلیدای‌ زنگ‌ زده‌ ، قفلای‌ بسته‌ وا نشد
سکه‌ی‌ دلسپردگی‌ ، تو جوب‌ِ ما پیدا نشد

تو سفره‌مون‌ همیشه‌ سین‌ِ ستاره‌ کم‌ بود
همیشه‌ تا رسیدن‌ فاصله‌ یک‌ قدم‌ بود

کسی‌ به‌ ما نشون‌ نداد که‌ انتهای‌ خط‌ کجاست‌ ؟
آهای‌ درختای‌ انار ! دیکته‌ی‌ بی‌غلط‌ کجاست‌ ؟
چرا تو آسمونمون‌ پرنده‌ گوشه‌گیر شده‌ ؟
چرا نمی‌رسیم‌ به‌ هم‌ ؟ چرا همیشه‌ دیر شده‌ ؟
تو دفترِ [!]که‌مون‌ چن‌ تا ترانه‌ خالیه‌ ؟
چن‌ تا ترانه‌ قصه‌ی‌ ممتدِ بی‌خیاله‌ ؟
چن‌ تا صدای‌ بی‌صدا سکوت‌ُ فریاد می‌زنه‌ ؟
زغال‌ِ شام‌ِ آخرُ دستای‌ کی‌ باد می‌زنه‌ ؟
تو غیبت‌ِ حنجره‌ها ترانه‌سازیمون‌ چیه‌ ؟
یکی‌ به‌ من‌ جواب‌ بده‌ ، آخرِ بازیمون‌ چیه‌ ؟

تو بازی‌ِ کلاغ‌ پَر ، هیشکی‌ نشد بَرَنده‌ ،
قصه‌ی‌ ما همین‌ بود: پرنده‌ بی‌ پرنده‌ !

جون‌ بگیر ای‌ من‌ِ مُرده‌ ! بگو کی‌ حقت‌ُ خورده‌ ؟
بگو کی‌ واژه‌ی‌ عشق‌ُ از دل‌ِ حافظه‌ بُرده‌ ؟
چه‌ کسی‌ سایه‌ی‌ سنگی‌ کشیده‌ رو تن‌ِ مهتاب‌ ؟
من‌ چشام‌ُ جا گذاشتم‌ توی‌ رخوت‌ِ کدوم‌ خواب‌ ؟
من‌ُ بسپار به‌ ترانه‌ ، به‌ یه‌ آواز ، به‌ یه‌ فریاد
کاری‌ کن‌ قاصدکامون‌ گُم‌ نشن‌ تو کوچه‌ی‌ باد
نذار از صدا بیفتم‌ تو سکوت‌ِ بی‌مروّت‌
همیشه‌ یه‌ دنیا حرف‌ِ پُشت‌ِ نقطه‌چین‌ِ وحشت‌

خسته‌ نشو ! سایه‌ نشین‌ ! تا ته‌ِ شب‌ حوصله‌ کن‌ !
بغض‌ همین‌ حقیقت‌ُ واژه‌ به‌ واژه‌ گریه‌ کن‌ !

من‌ رو قله‌های‌ آواز سکوت‌ُ چلّه‌ نشستم‌
لحظه‌ی‌ شرم‌ِ حقیقت‌ جای‌ آینه‌ها شکستم‌
توی‌ زمهریرِ قصه‌ از تب‌ِ یه‌ واژه‌ سوختم‌
یه‌ دهن‌بندِ طلائی‌ برای‌ ترانه‌ دوختم‌
آخه‌ رسم‌ِ نفسم‌ نیست‌ اول‌ِ حنجره‌ مُردن‌
سَرِ پیچ‌ِ هَر ترانه‌ ، تن‌ به‌ لال‌بازی‌ سپردن‌
کارِ همسایه‌ها اینه‌ ، پا به‌ پایی‌ با زمانه‌
پُشت‌ِ پا زدن‌ به‌ رویا ، یا خیانت‌ به‌ ترانه‌

خسته‌ نشو ! سایه‌ نشین‌ ! تا ته‌ِ شب‌ حوصله‌ کن‌ !
بغض‌ِ همین‌ حقیقت‌ُ واژه‌ به‌ واژه‌ گریه‌ کن‌ !

من رؤیایی دارم ، رؤیای آزادی
رؤیای یک رقصِ بی وقفه از شادی

من رؤیایی دارم ، از جنسِ بیداری
رؤیای تسکینِ این دردِ تکراری

دردِ جهانی که از عشق تهی می شه
دردِ درختی که می خشکه از ریشه

دردِ زنایی که محکوم آزارن ،
یا کودکایی که تو چرخه ی کارن...

تعبیر این رؤیا درمون دردامه
درمونِ این دردا تعبیر رؤیامه
رؤیای من اینه: دنیای بی کینه
دنیای بی کینه... رؤیای من اینه...

من رؤیایی دارم ، رؤیای رنگارنگ
رؤیای دنیایی سبز و بدونِ جنگ

دنیایی که توش پول اربابِ مردم نیست
مرزاش همه پاکن از تابلوهای ایست

دنیایی که بمب و موشک نمی سازه
موشک روی خوابِ کودک نمی ندازه

دنیایی که تو اون زندونا تعطیلن
آدم ها به جرمِ پرسش نمی میرن

تعبیر این رؤیا درمون دردامه
درمونِ این دردا تعبیر رؤیامه
رؤیای من اینه: دنیای بی کینه
دنیای بی کینه... رؤیای من اینه...

کی؟ مجی؟ بابا بیشتر از این حرفا ظرفیت داره

دانی‌ْ که‌ چنگ‌ُ عودْ چه‌...

دانی‌ْ که‌ چنگ‌ُ عودْ چه‌ تَقریرْ می‌کنَند؟
«پنهان‌ْ خوریده‌ باده‌ْ
که‌ تعزیرْ می‌کنَند!
ناموس‌ِ عشق‌ُ رونق‌ِ عشّاق‌ می‌بَرَند!
منع‌ِ جوان‌ُ
سَرزنش‌ِ پیرْ می‌کنَند!
تشویش‌ِ وقت‌ِ پیرِ مُغان‌ می‌دَهَندْ بازْ
این‌ سالکان‌ نگر
که‌ چه‌ با پیرْ می‌کنَند!
گویند:
رمزِ عشق‌ْ مَگوییدُ مَشنَوید!
مُشکل‌ْ حکایتی‌ست‌
که‌ تقریرْ می‌کنَند:
جز قلب‌ِ تیره‌ْ هیچ‌ْ نَشُد حاصل‌ُ
هنوز،
باطل‌ْ در این‌ خیال‌ْ
که‌ اِکسیرْ می‌کنَند!»

هق‌هق‌ِ خنده‌

ضجّه‌ زدن‌ با لبخند ، ترانه‌ با دهان‌بند !
بگو در این‌ خون‌باران‌ ، انسان‌ ، گلوله‌یی‌ چند ؟
رقصیدن‌ بر سرِ دار ، رهایی‌ پُشت‌ِ دیوار !
فریادِ آزادی‌ تا ، یک‌ لحظه‌ قبل‌ِ رگبار !
گُل‌خانه‌ها در آتش‌ ، تیری‌ در قلب‌ِ آرش‌ !
ببین‌ که‌ خاکستر شُد ، سهم‌ِ تن‌ِ سیاوش‌ !
هق‌هق‌ِ خنده‌ی‌ من‌ ، در سوگ‌ِ این‌ ترانه‌ !
تیرِ خلاصی‌ مانده‌ ، تا مرگ‌ِ شاعرانه‌ !
فوّاره‌ها بی‌پرواز ، حنجره‌ها بی‌آواز !
مُرده‌ در این‌ ویرانه‌ ، صدای‌ ساحِرِ ساز !
آیینه‌ها زنگاری‌ ، مرگ‌ِ غزل‌ ، تکراری‌ !
پهلوانان‌ اُفتاده‌ ، با زخم‌های‌ کاری‌ !
ستاره‌ها پوشالی‌ ، اسطوره‌ها خیالی‌ !
خورجین‌ِ شب‌ پُر از پُر ، دست‌ِ ستاره‌ خالی‌ !
هق‌هق‌ِ خنده‌ی‌ من‌ ، در سوگ‌ِ این‌ ترانه‌ !
تیرِ خلاصی‌ مانده‌ ، تا مرگ‌ِ شاعرانه‌ !