عالی ـــه . . .

گربه‌ خانوم‌ ! سلام‌ علیک‌ ! قصه‌ نویس‌ِ تو منم‌
منم‌ که‌ با ترانه‌هام‌ این‌ سگا رُ پَس‌ می‌زنم‌
گربه‌ خانوم‌ ! سلام‌ علیک‌ ! پشت‌ُ پناه‌ من‌ تویی‌
تو سفرِ همیشه‌گی‌ مقصدِ راه‌ِ من‌ تویی‌
گربه‌ خانوم‌ ! گریه‌ نکن‌ ! من‌ تا سحر کنارتم‌
عُمریه‌ تو خزون‌ِ سرد منتظرِ بهارتم‌

آی‌ سگ‌ِ هارِ گربه‌ کش‌ ! تو کوچه‌ها زوزه‌ نکش‌ !
دنبال‌ِ بوی‌ گربه‌مون‌ روی‌ زمین‌ پوزه‌ نکش‌ !
گربه‌ خانوم‌ ! خسته‌ نشو ! بپر رو دیوارِ بلند
از روی‌ دیوارِ بلند به‌ زوزه‌های‌ سگ‌ بخند

گربه‌ خانم‌ ! گریه‌ نکن‌ ! شب‌ به‌ ستاره‌ راضیه‌
تو این‌ سکوت‌ِ کاغذی‌ وقت‌ِ ترانه‌بازیه‌
گربه‌ خانوم‌ ! گریه‌ نکن‌ ! چراغ‌ کوچه‌ روشنه‌
پنجره‌ی‌ شهرِ سکوت‌ عاشق‌ِ آوازِ منه‌
گریه‌ نکن‌ ! گریه‌ نکن‌ ! ترانه‌هام‌ فدای‌ تو !
گربه‌ خانوم‌ ! خون‌ِ رگام‌ فدای‌ گریه‌های‌ تو !

آی‌ سگ‌ِ هارِ گربه‌ کش‌ ! تو کوچه‌ها زوزه‌ نکش‌ !
دنبال‌ِ بوی‌ گربه‌مون‌ روی‌ زمین‌ پوزه‌ نکش‌ !
گربه‌ خانوم‌ ! خسته‌ نشو ! بپر رو دیوارِ بلند
از روی‌ دیوارِ بلند به‌ زوزه‌های‌ سگ‌ بخند

بگین‌ وحشی‌ترین‌ حیوون‌ کدومه‌ ؟ جواب‌ِ این‌ سوال‌ُ کی‌ می‌دونه‌ ؟
بگین‌ گُرگه‌ ؟ یا شیرِ ؟ یا پلنگه‌ ؟ یا بَبری‌ که‌ حریص‌ِ بوی‌ خون‌ِ ؟
ولی‌ من‌ این‌ سوال‌ِ بی‌جواب‌ُ می‌پُرسم‌ از یه‌ موش‌ِ آزمایشگاه‌ !
نگاهم‌ می‌کنه‌ ، هیچّی‌ نمی‌گه‌ ، جوابش‌ خیلی‌ کوتاهه‌ ، مث‌ِ #آه‌ !
تو رگ‌هاش‌ جای‌ خون‌ ویروسه‌ چون‌ که‌ ما آدم‌ها نباید زود بمیریم‌ !
باید درمون‌ِ دردا رُ بفهمیم‌ ، واسه‌ این‌ کار مُجازیم‌ جون‌ بگیریم‌ !
می‌پُرسم‌ از یه‌ اسب‌ِ پیرِ اَبلق‌ ، که‌ عمری‌ رُ به‌ گاری‌ بسته‌ بوده‌ !
جوابش‌ خیلی‌ #تلخه‌ آخه‌ پُشتش‌ ، هنوز از #ضربه‌ی‌-شلّاق‌ کبوده‌ !
یه‌ فیل‌ِ گنده‌ تو میدون‌ِ سیرکه‌ ، که‌ می‌رقصه‌ با سوت‌ِ رام‌ کننده‌ !
ازش‌ می‌پُرسم‌ امّا می‌گه‌: وِل‌ کن‌ ! برو بابا ! #دِل‌ِ-خوش‌-سیری‌-چنده‌ ؟
برای‌ کشف‌ِ اون‌ حیوون‌ِ وحشی‌ ، کجای‌ دنیا رُ باید بگردم‌ ؟
سوالم‌ ساده‌س‌ امّا بی‌جوابه‌ ، جوابش‌ رُ چرا پیدا نکردم‌ ؟
می‌رَم‌ پیش‌ِ گوزنی‌ که‌ سَرِ اون‌ آویزونه‌ به‌ دیوارِ یه‌ تالار !
می‌گم‌ وحشی‌ترین‌ حیوون‌ کدومه‌ ؟ سکوتش‌ رو سرِ من‌ می‌شه‌ #آوار !
یه‌ روباه‌ِ طلایی‌ رُ می‌بینم‌ ، ولی‌ اصلاً جوابم‌ رُ نمی‌ده‌ !
آخه‌ اون‌ خیلی‌ وقته‌ پالتو پوسته‌ ، دیگه‌ مُرده‌ ! به‌ #آرامش‌ رسیده‌ !
تموم‌ِ عمرش‌ُ دررفته‌ بوده‌ ، از آدم‌ ، از سگ‌ُ دام‌ُ گلوله‌ !
حالا پالتو شُده‌ ، پایین‌ِ پالتو ، هنوزم‌ جای‌ تیرِ یه‌ دولوله‌ !
سوال‌ُ از قناری‌ها می‌پُرسم‌ ، قناری‌ها جوابش‌ رُ می‌دونن‌ !
جواب‌ُ از صداشون‌ می‌شه‌ فهمید ، مث‌ِ زندونیا آواز می‌خونن‌ !
می‌رَم‌ تا باغ‌ وحش‌ ، اون‌جا که‌ شیرا ، دارن‌ از بی‌غذایی‌ نِفله‌ می‌شن‌ !
سوالم‌ رُ نگفته‌ پَس‌ می‌گیرم‌ ، جواب‌ِ این‌ سوالَم‌ می‌شه‌ روشن‌ !
دیگه‌ دنبال‌ِ اون‌ حیوون‌ نگردین‌ ، من‌ اون‌ُ توی‌ آینه‌ پیدا کردم‌ !
شُماها رُ نمی‌دونم‌ ولی‌ من‌ حالا دارم‌ پِی‌ِ #آدم‌ می‌گردم‌ !

با تواَم‌ بی‌بی‌ِ برفی‌ ! تو سماع‌ِ هر ترانه‌ !
تو یه‌ مرهم‌ِ عزیزی‌ واسه‌ زخم‌ِ تازیانه‌
با تواَم‌ بی‌بی‌ِ برفی‌ ! توی‌ بیداری‌ُ رؤیا
هم‌ ته‌ِ جادة‌ دیروز ، هم‌ نوک‌ِ قله‌ی‌ فردا
با تواَم‌ بی‌بی‌ِ برفی‌ ! من‌ کنارتم‌ همیشه‌ !
مثه‌ ساحل‌ پیش‌ِ دریا ، واسه‌ ساقه‌ مثه‌ ریشه‌ !

بی‌ بی‌ِ برفی‌ِ من‌ ! آب‌ نشو !
با طلسم‌ِ سایه‌ها خواب‌ نشو !
من‌ یه‌ عکسم‌ توی‌ قاب‌ِ گریه‌ها
تو دیگه‌ زندونی‌ِ قاب‌ نشو !

تازه‌ شو ! بی‌بی‌ِ برفی‌ ! چترِ آفتابیت‌ُ واکن‌ !
خاطره‌های‌ قشنگ‌ُ از تو قصه‌مون‌ سَوا کن‌ !
تازه‌ شو ! بی‌بی‌ِ برفی‌ ! ای‌ غزلواژه‌ عاشق‌ !
یه‌ سرودِ تازه‌ سرکن‌ از سکوت‌ِ این‌ دقایق‌
بیا با بغض‌ قدیمی‌ ، واژه‌های‌ نو بسازیم‌
وقتی‌ این‌ سکوت‌ بَرَنده‌س‌ ، بیا بازی‌ رُ ببازیم‌

بی‌بی‌ِ برفی‌ِ من‌ ! آب‌ نشو !
با طلسم‌ِ سایه‌ها خواب‌ نشو !
من‌ یه‌ عکسم‌ توی‌ قاب‌ِ گریه‌ها
تو دیگه‌ زندونی‌ِ قاب‌ نشو !

دیشبم‌ مثل‌ِ همیشه‌ شب‌ِ دلشکستگی‌ بود
همدم‌ِ دل‌ِ شکسته‌ خاطرات‌ِ بچگی‌ بود

یادمه‌ رو پُشت‌ِبوما بادبادک‌ هوا می‌کردیم‌
اکه‌ ابرا می‌رسیدن‌ خورشیدُ صدا می‌کردیم‌
نَخای‌ بادبادکامون‌ تو هوا گره‌ می‌خوردن‌
ما رُ از رو پشت‌ِ بوما تا کنارِ هم‌ می‌بُردن‌
دلامون‌ چه‌ مهربون‌ بود ، زیرِ پامون‌ آسمون‌ بود
قلّک‌ِ سُفال‌ِ خالی‌ ، گنج‌ِ پاک‌ِ قصه‌مون‌ بود

من‌ هنوزم‌ یادمه‌ ، اما تو یادت‌ نمیاد
روزی‌ که‌ بادبادکا گم‌ می‌شدن‌ تو دست‌ِ باد
من‌ رو بادبادک‌ نوشتم‌ که‌ همیشه‌ با توام‌
تو نوشتی‌ که‌ دلم‌ همیشه‌ پروازُ می‌خواد

دیدی‌ سرنوشت‌ِ بَددل‌ لبامون‌ُ بی‌صدا کرد
دست‌ِ بی‌ ترحم‌ باد ، بادبادک‌ها رُ جدا کرد
روزا مثل‌ِ باد گذشتن‌ ، بادبادک‌ها برنگشتن‌
دنبال‌ِ هم‌ توی‌ ابرا گشتن‌ُ گشتن‌ُ گشتن‌
اما افسوس‌ُ صد افسوس‌ ، آسمون‌ تموم‌ نمی‌شه‌
بادبادک‌ها جا می‌مونن‌ اونورِ ابرا همیشه‌

من‌ هنوزم‌ یادمه‌ ، اما تو یادت‌ نمیاد
روزی‌ که‌ بادبادکا گم‌ می‌شدن‌ تو دست‌ِ باد
من‌ رو بادبادک‌ نوشتم‌ که‌ همیشه‌ با توام‌
تو نوشتی‌ که دلم‌ همیشه‌ پروازُ می‌خواد

خودکشی در هیمالیا
روی یه قله‌ام، بغل پرچمی سفید
رو برف تازه‌ای که مثِ زندگی سُره
می‌خوام رگامو وا کنم و خون به پا کنم
این چاقوی فلک زده تیغه‌ش نمی‌بُره

من پیش برفِ تازه‌ی قله عتیقه‌ام
مثل مگس که روی عسل باشه نابه‌جاست
این مرگيه که عاقبتش زنده موندنه
اين مثل خودکشی روی سقفِ هیمالیاست

کی گفته گوسفندی میاد از میون ابر
این شایعه‌س که بخشش قلبم مقدره
قربونی ترانه‌ی بی‌دغدغه منم
آقای دهخدا! تایرِ واژه پنچره

فصلی که حتا فکر پریدن یه عقده بود
من موشکای کاغذی می‌ساختنم، ولی
این فيلم خیلی هندی شد و فرقی هم نداشت
دیگه سیاهی لشکری با مردِ اولی

آخه چه قمپزی، چه شکوهی برام داره
شاهِ دله یه دسته ی چرکِ ورق شدن
وقتی که توی دستِ یکی دیگه‌ایم همه
تقدیره مزه پای بساط عرق شدن

وقتی یه عمره ترکش رؤیا تو مغزته
وقتی که هر نفس قفسه، مثل زیرِهشت
هی تيکه تيکه از خودتم دست می‌کشی
میرزا کوچیک می‌شی که سرش رشت برنگشت

و رضا یزدانی...

خیلی وقت ِ نیس : ( هر جا هستی موفق باشی : )

می‌آمیزم‌ سیاهی‌ِ شب‌ را
با سفیدی‌ِ روزْ
ـ که‌ خودْ عصاره‌ی‌ رنگین‌ْکمان‌ْ است‌ْ ! ـ
تا خاکستری‌ْ را بَرگزینم‌
برای‌ ترسیم‌ِ آسمان‌ِ سرزمین‌ِ خویش‌ !

بَر حاشیه‌ی‌ سوری‌ِ بوم‌ْ
شن‌ْزاری‌ تفته‌ را نقاشی‌ می‌کنم‌
با سَرچشمه‌ای‌ که‌ خواب‌ْگاه‌ِ اژدهاست‌ !

خورشیدی‌ قُراضه‌ْ را پَرچ‌ْ می‌کنَم‌ بَر آسمان‌ْ
با عبورِ تاریک‌ِ کلاغان‌ْ در حاشیه‌ وُ
خبرْکشان‌ِ مُرده‌ به‌ تازیانه‌ی‌ باد...

این‌جا ایران‌ است‌
و من‌
تو را دوست‌ْ می‌دارم‌ !