عالی ـــه . . .

قِرقی‌فروش‌

طَرَفای‌ مولوی‌ ، کنج‌ِ خیابون‌ ! زیرِ قطره‌های‌ بی‌ترمزِ بارون‌ !
یه‌ پسربچّه‌ نِشسته‌ تک‌ُ تنها ، می‌گه‌: آی‌ ! رهگذرا ! قِرقی‌ِ اَرزون‌ !
بین‌ِ لب‌هاش‌ یه‌دونه‌ سیگارِ روشن‌ ! دوتا دستش‌ قِرقی‌ِ خیس‌ُ گرفتن‌ !
قِرقی‌ِ چشماش‌ُ دوخته‌ به‌ نگاهم‌ ! با چشاش‌ حرف‌ می‌زنه‌ انگاری‌ بامن‌ !
می‌گه‌: جای‌ من‌ تو اوج‌ِ آسمونه‌ ! مث‌ِ بُلبُل‌ نمی‌شم‌ بَرده‌ی‌ دونه‌ !
جُفت‌ِ من‌ اون‌ورِ اَبرا چش‌به‌رامه‌ ! قِرقی‌ بی‌جُفت‌ خیلی‌ زنده‌ نمی‌مونه‌ !
اون‌ اسیرِ روزگاره‌ ، پسرک‌ اسیرِ اون‌ !
هَر دوتا زندونی‌اَن‌ ، زندونی‌ِ دست‌ِ زمون‌ !
یکی‌ باید هَردوشون‌ُ از قفس‌ رها کنه‌ !
یکی‌ باید بیادُ فکری‌ به‌ حال‌ِ ما کنه‌ !
پسرک‌ سمج‌ترین‌ قِرقی‌ فروشه‌ ! یه‌دونه‌ غربتیه‌ خونه‌ به‌ دوشه‌ !
خیلی‌ وقته‌ تشنه‌ی‌ یه‌ بسته‌ گَرده‌ ! بغض‌ِ زخمای‌ نگفته‌ تو گلوشه‌ !
تو چشاش‌ هزار تا فانوس‌ِ شکسته‌ ! دلش‌ از پَستی‌ِ این‌ آدما خسته‌ !
انگاری‌ داره‌ یه‌ حرف‌ِ تازه‌ می‌گه‌ ! با خودش‌ حرف‌ می‌زنه‌ با لب‌ِ بسته‌ !
می‌گه‌:خسته‌اَم‌ از این‌ روزای‌ گریون‌! آخه‌ جای‌ من‌ تو خونه‌س‌ نه‌ خیابون‌!
اگه‌ دنیا همینه‌ که‌ من‌ می‌بینم‌ ! دوس‌ دارم‌ که‌ زنده‌گیم‌ بگیره‌ پایون‌ !
اون‌ اسیرِ روزگارِ قرقی‌ِ اسیرِ اون‌!
هَر دوتا زندونین‌، زندونی‌ِ دست‌ زمون‌!
یکی‌ باید هَردوشون‌ُ از قفس‌ رها کنه‌ !
یکی‌ باید بیادُ فکری‌ به‌ حال‌ِ ما کنه‌ !

چی‌ بخونم‌ وقتی‌ چشمام‌ از حضورِ گریه‌ خیسه‌ ؟
وقتی‌ هیچکس‌ نمی‌تونه‌ غصه‌هام‌ُ بنویسه‌ !
چی‌ بخونم‌ وقتی‌ قلبت‌ من‌ُ از تو قصه‌ رونده‌ ؟
وقتی‌ که‌ به‌ جز یه‌ سایه‌ کسی‌ پیش‌ِ من‌ نمونده‌ !
چی‌ بخونم‌ وقتی‌ فریاد با سکوت‌ فرقی‌ نداره‌ ؟
وقتی‌ هیچکس‌ نمی‌تونه‌ تو رُ پیش‌ِ من‌ بیاره‌ !

شب‌ِ بی‌ نفسی‌ ، شب‌ِ بلندِ تنهایی‌ !
تو که‌ همنفسی‌ ، بگو کجای‌ دنیایی‌ ؟
شب‌ِ گریه‌ی‌ من‌ ، شب‌ِ سیاه‌ِ بیداری‌ !
غم‌ِ رفتن‌ِ تو ، شده‌ یه‌ دشنه‌ی‌ کاری‌ !

چی‌ بگم‌ وقتی‌ ترانه‌ بی‌تو جلوه‌یی‌ نداره‌ ؟
وقتی‌ آواز من‌ُ تنها توی‌ کوچه‌ جا میذاره‌ !
وقتی‌ توی‌ آسمونم‌ چشمک‌ِ ستاره‌ای‌ نیست‌ !
وقتی‌ که‌ برای‌ بغضم‌ جُز شکستن‌ چاره‌ای‌ نیست‌ !
چی‌ بخونم‌ وقتی‌ هیچکس‌ من‌ُ از خودم‌ ندزدید !
وقتی‌ غربت‌ِ صدام‌ُ کسی‌ غیرِ تو نفهمید !

شب‌ِ بی‌ نفسی‌ ، شب‌ِ بلندِ تنهایی‌ !
تو که‌ همنفسی‌ ، بگو کجای‌ دنیایی‌ ؟
شب‌ِ گریه‌ی‌ من‌ ، شب‌ِ سیاه‌ِ بیداری‌ !
غم‌ِ رفتن‌ِ تو ، شده‌ یه‌ دشنه‌ی‌ کاری‌

اگه‌ یه‌ پیانو داشتم‌،
یه‌ ترانه‌ برای‌ دِل‌ِ خودم‌ می‌ساختم‌ !
دوباره‌ مثل‌ِ قدیما،
غیبت‌ِ تو رُ به‌ یادِ حنجره‌م‌ می‌نداختم‌ !
آخ‌ ! اگه‌ پیانو داشتم‌،
تو خودم‌ گُم‌ می‌شُدم‌ مثل‌ِ زمونای‌ قدیم‌ !
مث‌ِ اون‌ شبا که‌ با هم‌،
دوتایی‌ تو کوچه‌های‌ بی‌چراغ‌ قدم‌ زَدیم‌ !
اگه‌ قلبم‌ از طلا بود ، اون‌ُ آب‌ می‌کردم‌ُ
با پولش‌ واسه‌ خودم‌ یه‌ پیانو می‌خریدم‌ !
امّا قلبم‌ پیش‌ِ من‌ نیس‌ ، تو اون‌ُ دزدیدی‌ !
من‌ِ ساده‌ی‌ پیاده‌ این‌ُ زود نفهمیدم‌ !
اگه‌ یه‌ پیانو داشتم‌،
از شبای‌ تلخ‌ِ دِلتنگی‌ بَرات‌ می‌گفتم‌ !
تا بدونی‌ که‌ هنوزم‌،
وقت‌ِ خوندن‌ِ ترانه‌ یادِ تو می‌اُفتم‌ !
آخ‌ ! اگه‌ پیانو داشتم‌،
به‌ تو می‌گُفتم‌ که‌ دلواپس‌ِ حال‌ِ خودمم‌ !
هنوزم‌ مثل‌ِ گُذشته‌،
شب‌ُ روز تو فکرِ آرزوهای‌ محال‌ِ خودمم‌ !
اگه‌ قلبم‌ از طلا بود ، اون‌ُ آب‌ می‌کردم‌ُ
با پولش‌ واسه‌ خودم‌ یه‌ پیانو می‌خریدم‌ !
امّا قلبم‌ پیش‌ِ من‌ نیس‌ ، تو اون‌ُ دزدیدی‌ !
من‌ِ ساده‌ی‌ پیاده‌ این‌ُ زود نفهمیدم‌ !

می‌زنم‌ از توی‌ خونه‌ بیرون‌ ، راه‌ می‌رَم‌ زیرِ صدای‌ بارون‌ !
سایه‌ی‌ سیاه‌ِ شب‌ روی‌ سَرَم‌ ، تو جیبام‌ تُخمه‌ی‌ آفتابگردون‌ !

گوشم‌ از نصیحتای‌ کهنه‌ پُر ، همه‌ می‌گن‌ از ترانه‌ دِل‌ بِبُر !
امّا خاموشی‌ِ من‌ مرگ‌ِ منه‌ ، توی‌ خاموشی‌ می‌سوزم‌ گُرُ گُر !
هیچ‌کسی‌ توی‌ ترانه‌ تا به‌ حال‌ ، حرفی‌ از اجاره‌ خونه‌ نزده‌ !
انگاری‌ گُفتن‌ِ حرفای‌ حساب‌ ، به‌ ترانه‌های‌ ما نیومده‌ !
ارکسترِ روزگارمون‌ ، کوک‌ِ سکوت‌ِ از قدیم‌ !
ما تو تمام‌ِ زندگی‌ ، سازِ مخالف‌ نزدیم‌ !
سمفونی‌ِ عذابمون‌ ، صدای‌ داوودی‌ نداشت‌ !
باغ‌ِ ملخ‌ خورده‌ی‌ ما ، گُلای‌ داوودی‌ نداشت‌ !
خوابامون‌ُ خط‌ می‌زنن‌ ، با خودنویس‌ِ بی‌دوات‌ !
تو فصل‌ِ بی‌حرفی‌ِ عشق‌ ، ترانه‌ شُد تنغلات‌ !
توی‌ هیچ‌ ترانه‌یی‌ یه‌ کارگر ، نمی‌اُفته‌ از رو داربست‌ِ بُلند !
توی‌ هیچ‌ ترانه‌یی‌ ترانه‌ساز ، دیوِ جادو رُ نمی‌ندازه‌ به‌ بند !
توی‌ هیچ‌ ترانه‌ بچّه‌ گربه‌یی‌ ، زیرِ چرخای‌ ماشین‌ جون‌ نمیده‌ !
انگاری‌ کسی‌ تو این‌ شهرِ بزرگ‌ ، یه‌دونه‌ آدم‌ِ بدبخت‌ ندیده‌ !
قِر می‌دن‌ این‌ آدمای‌ غم‌ْزده‌ ، با طنین‌ِ این‌ صداهای‌ لَوَند !
آخ‌ که‌ از ترانه‌های‌ بی‌خطر ، همه‌ آلبوما گرفته‌ بوی‌ گَند !
ارکسترِ روزگارِ ما ، کوک‌ِ سکوت‌ِ از قدیم‌ !
ما تو تمام‌ِ زندگی‌ ، سازِ مخالف‌ نزدیم‌ !
سمفونی‌ِ عذابمون‌ ، صدای‌ داوودی‌ نداشت‌ !
باغ‌ِ ملخ‌ خورده‌ی‌ ما ، گُلای‌ داوودی‌ نداشت‌ !
خوابامون‌ُ خط‌ می‌زنن‌ ، با خودنویس‌ِ بی‌دوات‌ !
تو فصل‌ِ بی‌حرفی‌ِ عشق‌ ، ترانه‌ شُد تنغلات‌ !

خودن=خوندن

سنگ‌، کاغذ، قیچی‌

قیچی‌ ! من‌ُ قیچی‌ نکن‌ ! بذار که‌ سنگ‌ُ بِبَرَم‌
من‌ پُرم‌ از ترانه‌ها کاغذِ جنس‌ پیرهنم‌
قیچی‌ ! من‌ُ قیچی‌ نکن‌ ! برگ‌ِ بَرَنده‌ با منه‌
من‌ اگه‌ بازی‌ نکنم‌ ، سنگه‌ صدات‌ُ می‌شکنه‌
سنگ‌ِ سیاه‌ ! نعره‌ نزن‌ ! تو گوش‌ِ من‌ رَجَز نخون‌
تا ته‌ِ شب‌ منتظره‌ شروع‌ِ نوبتت‌ بمون‌ !
حرف‌ حساب‌ِ تو چیه‌ ؟ آسمونت‌ چه‌ رنگیه‌ ؟
خونه‌ی‌ سنگی‌ِ دلت‌ ، یه‌ خونه‌ی‌ کلنگیه‌ !

قیچی‌ اگه‌ اَمون‌ بده‌ ، بَرَنده‌ کاغذِ نه‌ سنگ‌
سنگ‌ اگه‌ یکه‌تاز بشه‌ ، بازی‌ می‌شه‌ میدون‌ِ جنگ‌

قیچی‌ یه‌ کم‌ اَمون‌ بده‌ ! حرف‌ِ حساب‌ پیش‌ِ منه‌
سنگ‌ به‌ کسی‌ گوش‌ نمی‌ده‌ ، همیشه‌ نعره‌ می‌زنه‌
قیچی‌ یه‌ کم‌ اَمون‌ بده‌ ! تنها برای‌ یک‌ نفس‌
رفتن‌ِ من‌ باختن‌ِ توست‌ ، سنگ‌ می‌مونه‌ ، همین‌ُ بَس‌
زندگی‌ مثل‌ِ بازی‌ِ کاغذُ سنگ‌ُ قیچیه‌
هیشکی‌ خبردار نمی‌شه‌ برنده‌ی‌ بازی‌ کیه‌

قیچی‌ اگه‌ اَمون‌ بده‌ ، بَرَنده‌ کاغذِ نه‌ سنگ‌
سنگ‌ اگه‌ یکه‌تاز بشه‌ ، بازی‌ میشه‌ میدون‌ِ جنگ‌


@الهه

گلوی‌ مرغ‌ِ حق‌ بسته‌ ، شب‌ از تکرارِ شب‌ خسته‌
به‌ روی‌ چهره‌ی‌ مهتاب‌ ، غباری‌ تیره‌ بنشسته‌
طلوع‌ کن‌ نغمه‌ی‌ تنبور ! از عمق‌ِ این‌ سکوت‌ِ کور
طلوع‌ کن‌ دخترِ خورشید ! طلوع‌ کن‌ ! ای‌ سراپا نور
از این‌ یلدای‌ بی‌فردا ، طلوع‌ کن‌ تا غروب‌ِ ما
طلوع‌ کن‌ ناجی‌ِ فانوس‌ ، طلوع‌ کن‌ فاتح‌ِ دریا

طلوع‌ کن‌ تا در آیینه‌ طلوعی‌ تازه‌ باشم‌ من‌
طلوع‌ کن‌ تا در این‌ پایان‌ شروعی‌ تازه‌ باشم‌ من‌

سکوت‌ از کوچه‌ها جاری‌ ، شب‌ِ تاریک‌ُ تکراری‌
نه‌ آوازی‌ نه‌ همرازی‌ ، نه‌ عیاری‌ ، نه‌ بیداری‌
نه‌ همدردی‌ ، نه‌ شبگردی‌ ، نه‌ یاری‌ ، نه‌ هم‌ آوردی‌
نه‌ نوری‌ در شبستانی‌ ، نه‌ فریادِ اَبَرمردی‌
طلوع‌ کن‌ ! دیده‌ی‌ بیدار ، رهامان‌ کن‌ از این‌ تکرار
طلوع‌ کن‌ ! این‌ سیاهی‌ را به‌ گورِ لحظه‌ها بسپار

طلوع‌ کن‌ تا در آیینه‌ طلوعی‌ تازه‌ باشم‌ من‌
طلوع‌ کن‌ تا در این‌ پایان‌ شروعی‌ تازه‌ باشم‌ من‌

برقص‌ ای‌ من‌ِ غریب‌ ! در این‌ ضیافت‌ِ فریب‌
گُل‌ِ ترانه‌ را ببین‌ ، شکفته‌ بر تن‌ِ صلیب‌
برقص‌ ای‌ تمام‌ِ من‌ ! به‌ دارِ انتحارِ تن‌
از انقراض‌ِ این‌ صدا به‌ آینه‌ پُلی‌ بزن‌
برقص‌ بر سریرِ خون‌ ، بر این‌ جراحت‌ِ جنون‌
حقیقت‌ِ ستاره‌ را بگو به‌ سایه‌ی‌ ذبون‌

شب‌ دراز است‌ُ قلندرها به‌ خواب‌
خسته‌ام‌ از این‌ سؤال‌ بی‌جواب‌
پَس‌ چرا دستی‌ نمی‌آید برون‌
تا زِ روی‌ ماه‌ برگیرد نقاب‌

برقص‌ در شب‌ِ غزل‌ ، در این‌ سیاهی‌ دَغَل‌
تو ای‌ همیشه‌ شعله‌بار ، تو ای‌ چراغ‌ بی‌بَدَل‌
برقص‌ با طنین‌ِ تن‌ در ارتفاع‌ ما شدن‌
عصاره‌ی‌ ترانه‌یی‌ تو در هجوم‌ِ من‌ به‌ من‌
برقص‌ وارث‌ِ هوس‌ ، در ازدحام‌ِ این‌ قفس‌
سماع‌ِ آخرِ مرا برقص‌ تا ته‌ِ نفس‌

شب‌ دراز است‌ُ قلندرها به‌ خواب‌
خسته‌ام‌ از این‌ سوال‌ِ بی‌جواب‌
پَس‌ چرا دستی‌ نمی‌آید برون‌
تا زِ روی‌ ماه‌ برگیرد نقاب