برام هیچ حسی شبیه تو نیست.....................کنار تو در گیر آرامشم.....................همین از تمام جهان کافیه.............همین که کنارت نفس میکشم..............برام هیچ حسی شبیه تو نیست.....تو پایان هر جستجوی منی............تماشای تو عین آرامش ............تو زیباترین آرزوی منی................من و از این عذاب رها نمیکنی................کنارمی به من نگاه نمیکنی................تمام قلب تو به من نمیرسه..............همین که فکرمی برای من بسه......................منو از این عذاب رها نمیکنی.............کنارمی به من نگاه نمیکنی............تمام قلب تو به من نمیرسه................همین که فکرمی برای من بسه.............
.....از این عادت با تو بودن هنوز....ببین لحظه لحظم کنارت خوشه...........همین عادت با تو بودن یه روز.............اگه بی تو باشم منو میکشه.......یه وقتایی انقدر حالم بده...........که می پرسم از هر کسی حالتو............یه روزایی حس میکنم پشت من............همه شهر میگرده دنبال تو..............همه شهر میگرده دنبال تو..............منو از این عذاب رها نمیکنی............کنارمی به من نگاه نمیکنی............تمام قلب تو به من نمیرسه................همین که فکرمی برای من بسه.............

آره.موافقم...................خوبه خودشونم میدونن.............بی مدیر هم دنبالر صفایی داره ها.........

خداحافظ عزيزم.

اون نافرمانی بوده

من کی هستم؟!

من« دوشیزه مکرمه» هستم، وقتی زن ها روی سرم قند می سابند و همزمان قند توی دلم آب می شود.

من «مرحومه مغفوره» هستم، وقتی زیر یک سنگ سیاه گرانیت قشنگ خوابیده ام و احتمالاً هیچ خوابی نمی بینم
...
من «والده مکرمه» هستم، وقتی اعضای هیات مدیره شرکت پسرم برای خودشیرینی 20 آگهی تسلیت در 20 روزنامه معتبر چاپ می کنند

من «همسری مهربان و مادری فداکار» هستم، وقتی شوهرم ...

برای اثبات وفاداری اش البته تا چهلم- آگهی وفات مرا در صفحه اول پرتیراژترین روزنامه شهر به چاپ می رساند

من «زوجه» هستم، وقتی شوهرم پس از چهار سال و دو ماه و سه روز به حکم قاضی دادگاه خانواده قبول می کند به من و دختر شش ساله ام ماهیانه فقط بیست و پنج هزار تومان ، بدهد

من «سرپرست خانوار» هستم، وقتی شوهرم چهار سال پیش با کامیون قراضه اش از گردنه حیران رد نشد و برای همیشه در ته دره خوابید.

من «خوشگله» هستم، وقتی پسرهای جوان محله زیر تیر چراغ برق وقت شان را بیهودهمی گذرانند.

من «مجید» هستم، وقتی در ایستگاه چراغ برق، اتوبوس خط واحد می ایستد و شوهرم مرا از پیاده رو مقابل صدا می زند.

من «ضعیفه» هستم، وقتی ریش سفیدهای فامیل می خواهند از برادر بزرگم حق ارثم را بگیرند.

من «بی بی» هستم، وقتی تبدیل به یک شیء آرکائیک می شوم و نوه و نتیجه هایم تیک تیک از من عکس می گیرند.

من «مامی» هستم، وقتی دختر نوجوانم در جشن تولد دوستش دروغ پردازی می کند.

من «مادر» هستم، وقتی مورد شماتت همسرم قرار می گیرم چون آن روز به یک مهمانی زنانه رفته بودم و غذای بچه ها را درست نکرده بودم.

من «زنیکه» هستم، وقتی مرد همسایه، تذکرم را در خصوص درست گذاشتن ماشینش در پارکینگ می شنود.

من «مامانی» هستم، وقتی بچه هایم خرم می کنند تا خلاف هایشان را به پدرشان نگویم.

من «ننه» هستم، وقتی شلیته می پوشم و چارقدم را با سنجاق زیر گلویم محکم می کنم و نوه ام خجالت می کشد به دوستانش بگوید من مادربزرگش هستم... به آنها می گوید من خدمتکار پیر مادرش هستم.

من «یک کدبانوی تمام عیار» هستم، وقتی شوهرم آروغ های بودار می زند و کمربندش را روی شکم برآمده اش جابه جا می کند.

من «بانو» هستم، وقتی از مرز پنجاه سالگی گذشته ام و هیچ مردی دلش نمی خواهد وقتش را با من تلف بکند.

سلام عزيزم خوبي؟
بي خيال ما عادت كرديم همه رو تحويل بگيريمو هيشكي مارو تحويل نگيره

به سلامت