سپهر
اول مطمئن باش که نمی ریزد...بعد تکیه کن... هر کسی واسه آدم تکیه گاه نمی شه...
سپهر
با شجاعت تمام ؛ حق تمام کسانی که تو را چپ چپ و حتی راست راست نگاه کردند میگذارم کف دستشان ! و با خودخواهی تمام ؛ فقط باید سهم نگاه خودم شوی ....!
سپهر
سلااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااام
سپهر
وقتی كسی را دوست داری باید زیباییهایش را بیرون بكشی و تلخی هایش را صبر كنی ! هیچكس كامل نیست...
سپهر
پشت هرکوه بلند، سبزه زاریست پر از یاد خدا و در آن باغ کسی می خواند: که خدا هست، دگر غصه چرا؟
سپهر
من یک نامه عاشقانه ام ، بازم کن / محتاج کمی نوازشم ، یارم باش هر قدر که سکه ای سیاهم ای دوست / در قلک سینه ات پس اندازم کن . . .
سپهر
پروردگارا ... به من بیاموز ... دوست بدارم کسانی را که دوستم ندارند ... گریه کنم برای کسانی که هیچگاه غم مرا نخوردند ... لبخند بزنم به کسانی که هرگز تبسمی به صورتم ننواخنتند ... و عشق بورزم به کسانی که عاشقم نیستند
سپهر
یادت باشه زیر گنبد کبود / تو بودی و من و کلی آدمای حسود تقصیر همون حسوداست که حالا / هستی ما شده یکی بود یکی نبود . . .
سپهر
من یک نامه عاشقانه ام ، بازم کن / محتاج کمی نوازشم ، یارم باش هر قدر که سکه ای سیاهم ای دوست / در قلک سینه ات پس اندازم کن . . .