گاهی وقتا ناخواسته میشینی پای حرفای یکی آرومش میکنی انقد آرومش میکنی که همه زندگیشو بهت میگه
روز بعد میشینی پای حرفاش کم کم میبنی خیلی درد داره تو زندگی... میشی همدردش...کم کم میبینی هر روز دوس داری باش حرف بزنی... یه مدت میگذره میشه همه زندگیت میشه تمام وجودت...ازت دوره ولی هر لحظه حسش میکنی...همش تو مخته که بری از نزدیک ببینیش دوری هرجفتشونو اذیت میکنه...جفتشون همو دوس دارن ولی خیلی فاصلس بینشون...هر چی تلاش میکنن نزدیک شن ولی دورو دورتر میشن...یکیشون خیلی تلاش میکنه که بهش نزدیک شه... «چه روزی بود» با هزارتا مشکل خونوادرو میپیچونی که بری پیش زندگیت بری پیش عمرت بری پیش همه کست...بلاخره موفق میشه بره پیشش...قم-تهران-ترمینال غرب-مترو-چهارراه ولیعصر-اتوبوس-پارک ساعی...ضربان قلب 1000 از دور میبینیش...استرس زیاد نمیذاره بری جلو...آخ...دلو میزنی به دریا میری جلو...دست دراز میکنی سمتش... دستاشو میاره جلو... هنوز حسش میکنم... اولاش صدات بیرون نمیاد یکم که راه میری ضربان قلب تعادل پیدا میکنه...آخ اون قدمای اول که از پله های پارک میری بالا... میری تو پیاده رو نمیدونی از کجا شروع کنی نمیدونی چی بگی فقط دوس داری نگاش کنی آهنگ صداش قشنگترین موسیقی به گوشته... یه لنز لعنتی چشای خوشگلشو اذیت میکنه چشای خوشگلش هی خیس اشک میشه دل نداری تو چشاش نگاه کنی... باید بریم سراغ لنزاش تو میدون انقلاب بود فک کنم... انقد دوس داری بغلش کنی ولی نمیشه... داغی آفتابو بهونه میکنه که بادستای نازش سرتو دست بکشه بگه قربون سرت برم چقد داغ شده... بعد یکی دو ساعت پیاده روی با عمرت میرسی مغازه عینک فروشی واسه تعویض لنزای لعنتی... بعد از اونجا میریم سمت پارک لاله... آها بستنیم خوردیم...اونجا پرسیدی ادکلنت چیه؟!... (امیدوارم تواَم یادت باشه) رسیدیم پارک لاله... یه صندلی تو سایه یکم خنده شوخی... یکم نگاه های من تو چشاش...یکم خجالتش...یکم شیطنتاش... (آب معدنی یادته) ریختی روصورتم...

نمیدونی تو این هوا چشات چه خوش رنگ میشه باز

داداش تازه چایی ریختم

وقتــي زنـــــي عاشــــــق مــــــــــي شــــــــــود ...


دســــــتــــــــــــــ خودش نيستــــــــــــــ ...


با صـــــــــــداي آرام صحـــــــبت مـــــــي کنـــــــــد ...


عشــــــوه هـــــــايش بيشتر مــــــي شــــــــود ...


... حســـــــادت زنانه مــــي کنــــــــــد ...


... نمــي خواهــــــــد کسي حتـــــي به عشقش نگاه کنـــــــــد ...


هميشه مـــــــي گويــــــد تو مال مــــــــــن هستـــــــي ...


دوست دارد عشـــــــقش از پشت دستانش را دور بدنش حلقه کنــــــد ...


صدايش مـــــــــي لرزد ... زير لبــــــــــ مــــــي گويد دوستـــــت دارم ...


زن مـــــــــــي داند که وجودش با عشــــــــــق کامل تر مـــــــي شــــــود ...


و با بوسه اي عاشقانه به اوج آرامــــــــــش مـــــــــي شود ...

به هرکی که شد غیر تو رو زدم

مجتبی جباری بر سر امضاء نکردن یک عکس که به اعتقاد خودش توهین آمیز بود با یکی از تماشاگران سپاهانی چالش پیدا کرد تا از همین روزهای آغازین حضورش در سپاهان اولین حاشیه را کلید بزند...
به گزارش قدس آنلاین، اتفاقی که پس از پایان بازی دوستانه سپاهان و راه‌آهن رخ داد برخی از لیدرهای سپاهان را نسبت به مجتبی جباری حساس کرده است. بعد از بازی با راه‌آهن یکی از هواداران سپاهان عکسی را در اختیار جباری قرار داد و از او خواست زیر آن را برایش امضا کند اما جباری از این کار امتناع کرد. در این عکس دو تصویر تیمی از سپاهان و استقلال در کنار هم دیده می‌شد اما صورت بازیکنان استقلال بریده شده و جای مربوط به آن خالی بود. این کاغذ را بدون امضا به صاحبش برگرداند و زمانی که با اعتراض او مواجه شد گفت: «من به احترام شما ایستادم اما زیر هر برگه توهین‌آمیزی را امضا نمی‌کنم.» بعد از این اتفاق جباری بی‌اعتنا سوار ماشینش شد و رفت. به نظر می رسد جباری همچنان در فکر استقلال است و بابت جدایی از تیم سابقش چندان خوشنود نیست. رفتاری هم که او با تماشاگران اصفهانی داشته خوشایند نیست چراکه اصفهانی می خواهند بازیکنی که در ترکیب سپاهان به میدان می رود به تیم شان تعصب داشته باشد.