اما خود خدا توی قرآن جواب این مطلب رو میده.توی آیه ی 44 سوره انعام میگه:« فَلَمَّا نَسُوا ما ذُکِّرُوا بِهِ فَتَحْنا عَلَیْهِمْ أَبْوابَ کُلِّ شَیْ‏ءٍ حَتَّى إِذا فَرِحُوا بِما أُوتُوا أَخَذْناهُمْ بَغْتَةً فَإِذا هُمْ مُبْلِسُونَ» یعنی:«وقتی آنچه را که به آن متذکر شده بودند را فراموش کردند،دربهای همه چیز(انواع نعمتها) را به روی آنها گشودیم تا هنگامیکه به آنچه به آنها داده شده،شاد شدند.(آنگاه)ناگهانی آنها را(به باد عذاب)گرفتیم در این هنگام(همگی) ناامید شدند.»

این آیه به خوبی پاسخ اون سوال رو میده و میگه اگه به یه عده از گناهکاران،نعمت های زیادی داده شد،فکر نکنید که بخاطر اینه که خدا اونها رو بیشتر از مومنان واقعی،دوست داره،نه! بلکه چون اونها راه حق رو به فراموشی سپردن،خدا هم برای مجازات اونها،نعمت های خودش رو به اونها عرضه میکنه تا بیشتر در دنیا غرق بشن(البته اختیار رو از اونها نگرفته و درب توبه بازه) و وقتی توی نعمت های دنیایی و مادی غرق شدن و خدا رو فراموش کردن،خدا هم اونها رو بصورت ناگهانی مجازات میکنه.