میگفت این سختی کشیدنی که با فضیلت ترینِ کارها شده است ؛ حتی میانِ تمامِ اشک هایی که از سرِ دردِ بی صاحبی و غربت و دوری از امام ت می ریزی هم پیدا نمی شود. همه این العجل گفتن ها و نَشکوُا غَیبَةَ وَلیِّنا و تمام حال های خوشی که نصیبت می شود .همه به کنار، تا مردِ میدان نشوی و پا به میدانِ عمل کردن نگذاری و انتظارت را از میانِ آرامشِ سجاده و دعا، به التهاب و دغدغه ایستادن و دویدن و جنگیدن برایِ امام زمانت نکشانی، طعمِ سختی کشیدن را نخواهی فهمید ...
و تا سختیِ غربتِ امام زمانت را به جان نخری، منتظر نخواهی بود !