مجسمه اي با چشمان باز
خيره به دور دست
شايد شرق شايد غرب
مبهوت يك شكست
مغلوب يك اتفاق
مصلوب يك عشق
مفعول يك تاوان
خرده هايش را باد دارد مي برد
و او فقط خاطراتش را نگه داشته
بيا آخرين شاهكارت راببين
مجسمه اي ساخته اي به نام من

وقتي مجازي دل بستي...
مجازي وابسته شدي...
ومجازي عاشق شدي...
منتظر روزي باش كه واقعي دل بكني...
واقعي بغض كني...
و واقعي اشك بريزي و خاكستر بشي