من نیستم مانند تو، مثل خودم هم نیستم
تو زخمی صدها غمی، من زخمی غم نیستم
با یادگاری از تبر، از سمت جنگ آمدی گفتم
چه آمد بر سرت؟ گفتی که مَحرم نیستم
مجذوب پروازم ولی، دستم به جایی بند نیست
حالا قضاوت کن خودت، من بی‌گناهم! نیستم
با یک تلنگر می‌شود، از هم فروپاشی مرا
نگذار سر بر شانه‌ام، آن‌قدر محکم نیستم
خواندی غزل‌های مرا، گفتی که خیلی عاشقم
اما نمی‌دانم خودم، هم عاشقم هم نیستم

نه رسیدم به خویش، نه رسیدم به او
بعد یک سال بهار آمده، می بینی که؟
حسرت
...
گاهی از دور تو را خوب ببینم کافی ست
از خود که بی شکیبم و بی یار خسته ام
دیروز: رنگ وحشت ، فردا: دوباره تکرار