بـایـد آدم ،آدمیـت پیشـه خـویشتـن کنـد

جـامـه نـامـردمـی مـردانـه دورازتـن کنـد

باکـرامت هستی خـود را در آمیـزد بـه عشـق

بـردبـاری را جـلای سیـرت خـویشتـن کنـد

بـا حقــارت بنگـرد بـرچهـره ایـن روزگــار

دست محـرومی بگیـرد در دلـش مسکـن کنـد

دوری از نـامـرد نمـایـد گرکه جان است برتنش

مـردی ومـردانگی بـا دوست و بـا دشمن کنـد

ازپلیـدیها بپـرهیزد نـه چون زاهـد ، چو مـرد

کـوی دل پـاک از وجـود زشت اهـریمـن کنـد

جــز بسـوی ایــزد یکتــا نیـارد ســرفـرود

کـاخ ظلـم را ریشـه کـن از پیکـر میهـن کنـد

راه خـود را بـرگـزینـد چـون علی مـردانـه وار

دردل وجـان و روان ایـن جهـان مسـکن کنـد

خـاطـر غمگین دلی را بس بشـویـانــد زغـم

تاکـه جـانست در تنش درقلب او مـاَمـن کنـد

تـاکـه دارد جـوهر مـردانگی در ذات خـویـش

بیم ازآن هرگز ندارد درتلاطم رو به اهـریمن کند

مـرد نبـاشد آنکـه شـادی درغـم یـاران کنـد

یا کـه در شـادی دوست ازغـم دل آبستن کنـد

آنکـه چـون کـوه دمـاونـد همتـش باشد بلنـد

کی دنـائت پیشه خویشتـن در این مـاَمـن کنـد

مـدح زورمندان مگـوید آنکه درویش است ومـرد

هرکـه ایـن وآن نبـاشـد جـان خفیف تـن کنـد

علم وعرفـان است کـه دنیـارا زمن ، مـاکرده است

مسلک مــا کـی تـوانـد دوستـی بــا مـن کنـد

منـع درویشـان مکـن بـا جبـر وزور، جاهـل بـرو

هـرچـه خـالی تـر بـود بیشتر صـدا مخـزن کنـد

آن جـوانـمـردکــه وارستـه شـود نــزد خــدا

جامـه دان آخرت را بـا غـرورآمـاده بستـن کنـد



بهزاد ابراهیمی ( ب .ا. پـویـا )

روزی شاگردی به استاد خویش گفت: استاد می خواهم یکی از مهمترین خصایص انسان ها را به من بیاموزی؟
استاد گفت: واقعا می خواهی آن را فرا گیری؟
شاگرد گفت: بله با کمال میل.
استاد گفت: پس آماده شو با هم به جایی برویم. شاگرد قبول کرد.
استاد شاگرد جوانش را به پارکی که در آّن کودکان مشغول بازی بودند، برد.
استاد گفت : خوب به مکالمات بین کودکان گوش کن.
مکالمات بین کودکان به این صورت بود : الان نوبت من است که فرار کنم و تو باید دنبال من بدوی.
- نخیر الان نوبت توست که دنبالم بدوی !
- اصلا چرا من هیچوقت نباید فرار کنم؟
و حرف هایی از این قبیل...
استاد ادامه داد: همانطور که شنیدی تمام این کودکان طالب آن بودند که از دست دیگری فرار کنند.انسان نیز این گونه است. او هیچگاه حاضر نیست با شرایط موجود رو به رو شود و دائم در تلاش است از حقایق و واقعیات زندگی خود فرار کند و هرگز کاری برای بهبود زندگی خود انجام نمی دهد. تو از من خواستی یکی از مهم ترین ویزگی های انسان را برای تو بگویم و من آن را در چند کلام خلاصه میکنم: تلاش برای فرار از زندگی...

خبر کوتاه بود : ” با کمال تاسف اطلاع یافتیم که آقای دکتر محمد مصدق سحرگاه امروز پنج شنبه در ساعت 5/4 بامداد 14/12/1345 در سن 87 سالگی در اتاق شماره 62 بیمارستان نجمیه تهران زندگی را بدرود گفت. “
خبری بسیار کوتاه برای مردی بزرگ!!!
سالنامه سازمان اطلاعات انگلیس در سال 1995 درباره اش منتشر کرد: خسارتی که وی به انگلستان وارد کرد از خسارتی که هیتلر در جنگ دوم جهانی به انگلستان وارد کرد بیش تر بود، معترف هستیم که انگلستان در برابر مصدق شکستی بی سابقه را متحمل شد.
اولین نفر که با لایحه کاپیتولاسیون در ایران مخالفت کرد.
اولین ایرانی فارق التحصیل در دکتری حقوق.
امتیاز حق شیلات و کشتیرانی در دریای خزر را از شوروی باز پس گرفت.
شخصا در دادگاه لاهه برای احیای حقوق ملت خویش فریاد کشید.
جمال عبدالناصر (رهبر بزرگ و فقید ناسیونالیست عربی-اسلامی مصر) به گفته خویش او را الگوی خود قرار داد و کانال سوئز را برای مصر ملی کرد.
سفیر شوروی در ایران رسما اعلام کرد که دولتش در برابر وی به زانو افتاد.
اولین نفر که با استفاده از علوم روز در دانشگاه به بررسی علمی حقوق اسلامی شیعه پرداخت.
اولین نفر که حقوق شرعی زنان را به طور علمی در دانشگاه مطرح ساخت.
ابرمرد تاریخ ایران، با جان بر کف بودن خویش در راه وطن اجازه نداد که تا سال 1992 امتیاز نفت ایران در انحصار بیگانه باشد.
مجاهدت های کسی که خود را وقف سرزمین و مردم و دین خویش کرد، یگانه طراح بزرگ ملی شدن صنعت نفت ایران، جاوید یاد دکتر محمد مصدق به همین جا ختم نشد،وی خود را وقف ملیت ایرانی و دیانت اسلامی ساخت و لحظه به لحظه افتخار آفرید.

بخشی از بیانات بزرگوار:
” من ایرانی و مسلمانم و بر علیه هرچه ایرانیت و اسلامیت را تهدید کند تا زنده هستم مبارزه می کنم “.
” تنها گناه من و گناه بسیار بزرگ من این استکه صنعت نفت ایران را ملی کردم و بساط استعمار و اعمال نفوذ سیاسی و اقتصادی عظیم ترین امپراطوری جهان را از این مملکت برچیدم “.
” حیات من و مال و موجودیت من و امثال من در برابر حیات و استقلال و عظمت و سر فرازی میلیون ها ایرانی و نسل های متوالی این ملت کوچکترین ارزشی ندارد و از آنچه برایم پیش آمد هیچ تاسف ندارم و یقین دارم وظیفه تاریخی خود را تا سر حد امکان انجام داده ام .عمر من و شما و هر کس چند صباحی دیر نخواهد پائید.
*