من همسن و سال پسر تو هستم ،

تو همسن و سال پدر من هستی.

پسر تو درس می خواند و کار نمی کند،

من کار می کنم و درس نمی خوانم.

پدر من نه کار دارد ، نه خانه،

تو هم کاری داری هم خانه ، هم کارخانه ؛

من در کارخانه ی تو کار می کنم.

و در اینجا همه چیز عادلانه تقسیم شده است:

سود آن برای تو ، دود آن برای من.

من کار می کنم ، تو احتکار می کنی.

من بار می کنم ،تو انبار می کنی.

من رنج می برم، تو گنج میبری.

من در کارخانه ی تو کار میکنم.

و در اینجا هیچ فرقی بین من و تو نیست:

وقتی که من کار می کنم، تو خسته می شوی،

وقتی که من خسته می شوم ، تو برای استراحت به شمال می روی،

وقتی که من بیمار می شوم ،تو برای معالجه به خارج می روی.

من در کارخانه ی تو کار می کنم.

و در اینجا همه کارها به نوبت است:

یک روز من کار می کنم، تو کار نمی کنی،

روز دیگر تو کار نمی کنی ، من کار می کنم.

من در کارخانه ی تو کار می کنم

کارخانه ی تو بزرگ است.

اما کارخانه ی تو هر قدر هم بزرگ باشد،

از کارخانه ی خدا که بزرگتر نیست.

کارخانه ی خدا از کارخانه ی تو و از همه ی کارخانه ها بزرگتر است.

و در کارخانه ی خدا همه ی کارها به نوبت است،

در کارخانه ی خدا همه چیز عادلانه تقسیم می شود.

در کارخانه ی خدا ، همه کار می کنند.

در کارخانه ی خدا ، حتی خدا هم کار می کند.


قیصر امین پور

بـایـد آدم ،آدمیـت پیشـه خـویشتـن کنـد

جـامـه نـامـردمـی مـردانـه دورازتـن کنـد

باکـرامت هستی خـود را در آمیـزد بـه عشـق

بـردبـاری را جـلای سیـرت خـویشتـن کنـد

بـا حقــارت بنگـرد بـرچهـره ایـن روزگــار

دست محـرومی بگیـرد در دلـش مسکـن کنـد

دوری از نـامـرد نمـایـد گرکه جان است برتنش

مـردی ومـردانگی بـا دوست و بـا دشمن کنـد

ازپلیـدیها بپـرهیزد نـه چون زاهـد ، چو مـرد

کـوی دل پـاک از وجـود زشت اهـریمـن کنـد

جــز بسـوی ایــزد یکتــا نیـارد ســرفـرود

کـاخ ظلـم را ریشـه کـن از پیکـر میهـن کنـد

راه خـود را بـرگـزینـد چـون علی مـردانـه وار

دردل وجـان و روان ایـن جهـان مسـکن کنـد

خـاطـر غمگین دلی را بس بشـویـانــد زغـم

تاکـه جـانست در تنش درقلب او مـاَمـن کنـد

تـاکـه دارد جـوهر مـردانگی در ذات خـویـش

بیم ازآن هرگز ندارد درتلاطم رو به اهـریمن کند

مـرد نبـاشد آنکـه شـادی درغـم یـاران کنـد

یا کـه در شـادی دوست ازغـم دل آبستن کنـد

آنکـه چـون کـوه دمـاونـد همتـش باشد بلنـد

کی دنـائت پیشه خویشتـن در این مـاَمـن کنـد

مـدح زورمندان مگـوید آنکه درویش است ومـرد

هرکـه ایـن وآن نبـاشـد جـان خفیف تـن کنـد

علم وعرفـان است کـه دنیـارا زمن ، مـاکرده است

مسلک مــا کـی تـوانـد دوستـی بــا مـن کنـد

منـع درویشـان مکـن بـا جبـر وزور، جاهـل بـرو

هـرچـه خـالی تـر بـود بیشتر صـدا مخـزن کنـد

آن جـوانـمـردکــه وارستـه شـود نــزد خــدا

جامـه دان آخرت را بـا غـرورآمـاده بستـن کنـد

عشق يعني صادقانه دوس داشتن...همين

گفتم: خسته‌ام
گفت: "لاتقنطوا من رحمة الله" از رحمت خدا ناامید نشید (زمر/53)

گفتم: انگار، مرا فراموش کرده ای!
گفت: "فاذکرونی اذکرکم" منو یاد کنید تا یاد شما باشم (بقره/152)

گفتم: تا کی بايد صبر کرد؟
گفت: "و ما یدریک لعل الساعة تکون قريبا" تو چه می‌دانی! شاید موعدش نزدیک باشه (احزاب/63)

گفتم: تو بزرگی و نزدیکیت برای منِِِ کوچک، خیلی دوره! تا آن موقع چه کار کنم؟
گفت: "واتبع ما یوحی الیک واصبر حتی یحکم الله" کارهایی که به تو گفتم انجام بده و صبر کن تا خدا خودش حکم کند (یونس/109)

گفتم: خیلی خونسردی! تو خدایی و صبور! من بنده‌ات هستم و ظرف صبرم کوچک است... یک اشاره‌ کنی تمامه!
گفت: "عسی ان تحبوا شیئا و هو شر لکم" شاید چیزی که تو دوست داری، به صلاحت نباشه (بقره/216)

گفتم: "انا عبدک الضعیف الذلیل..." اصلا چطور دلت میاد؟
گفت: "ان الله بالناس لرئوف رحیم" خدا نسبت به همه‌ی مردم (نسبت به همه) مهربان است (بقره/143)

گفتم: دلم گرفته
گفت: "بفضل الله و برحمته فبذلک فلیفرحوا" (مردم به چی دلخوش کردن؟!) باید به فضل و رحمت خدا شاد باشند (یونس/58)

گفتم: اصلا بی‌خیال! توکلت علی الله
گفت: "ان الله یحب المتوکلین" خدا آنهایی را که توکل می‌کنند دوست دارد (آل عمران/159)

گفتم: خیلی چاکریم! ولی این بار، انگار گفتی: حواست را خوب جمع کن!
گفت: "و من الناس من یعبد الله علی حرف فان اصابه خیر اطمأن به و ان اصابته فتنة انقلب علی وجهه خسر الدنیا و الآخره" بعضی از مردم خدا را فقط به زبان عبادت می‌کنند. اگه خیری به آنها برسد، امن و آرامش پیدا می‌کنند و اگر بلایی سرشان بیاید تا امتحان بشوند، رو گردان میشوند. خودشان تو دنیا و آخرت ضرر می‌کنند (حج/۱۱)

گفتم: چقدر احساس تنهایی می‌کنم؛
گفت: "فانی قريب" من که نزدیکم (بقره/186)

گفتم: تو همیشه نزدیکی؛ من دورم... کاش می‌شد به تو نزدیک بشوم
گفت: "و اذکر ربک فی نفسک تضرعا و خیفة و دون الجهر من القول بالغدو و الأصال" هر صبح و عصر، پروردگارت رو پیش خودت، با خوف و تضرع، و با صدای آهسته یاد کن (اعراف/205)

گفتم: اين هم توفيق می‌خواهد!
گفت: "ألا تحبون ان یغفرالله لکم" دوست ندارید خدا شما را ببخشد؟! (نور/22)

گفتم: معلومه که دوست دارم مرا ببخشی
گفت: "و استغفروا ربکم ثم توبوا الیه" پس از خدا بخواهید شما را ببخشد و بعد توبه کنید (هود/90)

گفتم: با این همه گناه... آ