کاش می دانستی غروب های زندگیم

دیگر طلوعی ندارد

کاش نسیم غروب

درد دل مرابه تو گوید...





قلم در دستانم به سختی می نویسد

.

.

.

.

دیگر نمی نویسد

او هم نمی تواند دوری را تحمل کند...

خدایا

پس در زیباترین لحظات چرا تنهایم می گذاری؟

شاید اقبالم باشد که لحظه ای زیبا برایم فراهم نگشته

اما خداوندا چرا در نگاه یک کودک منتظر اشک را نمی بینی

چرا سردی دستهای یک کودک بی پناه را حس نمی کنی



خداوندا سرنوشت چرا بد نوشت و چرا اینگونه نوشت

بازی روزگار با ما چرا اینگونه نوشت



روزگاری تلخ حسرت نگاه سردی دست

چشمهای خیس و دلهای غمگین و خسته



خداوندا جوابی برای اینها ندارم؟؟؟؟

زیر خیسی چشمانم تمام صفحات آن خیس شده است



هر بار می نویسم و می خوانم برایت

اما نمی دانم چرا خداوندا صدایم سکوت دارد

یا خداوندا خواسته های من و آررزوهای من به گوشت نمی سد



مگر صدای قلب تپیده شده را نمی شوی



که فریاد مرا از میان خط خط نوشته هایم نمی شنوی



خداوندا فریاد می زنم برای اینکه جز تو کسی نیست



خداوندا ساختن از آن توست

پس بساز برای ما!