عبارتی کـه هیــچ شاعــری
تــوی گیومــه
محــدودش نمی کـــند…

در غبار باران!

به یاد می آورم

که شکستی

دل شیشه ای را...



بوی نم

زنده می کند

خاطره های مرده را...

کاش می دانستی غروب های زندگیم

دیگر طلوعی ندارد

کاش نسیم غروب

درد دل مرابه تو گوید...





قلم در دستانم به سختی می نویسد

.

.

.

.

دیگر نمی نویسد

او هم نمی تواند دوری را تحمل کند...

خدایا

پس در زیباترین لحظات چرا تنهایم می گذاری؟

شاید اقبالم باشد که لحظه ای زیبا برایم فراهم نگشته

اما خداوندا چرا در نگاه یک کودک منتظر اشک را نمی بینی

چرا سردی دستهای یک کودک بی پناه را حس نمی کنی



خداوندا سرنوشت چرا بد نوشت و چرا اینگونه نوشت

بازی روزگار با ما چرا اینگونه نوشت



روزگاری تلخ حسرت نگاه سردی دست

چشمهای خیس و دلهای غمگین و خسته



خداوندا جوابی برای اینها ندارم؟؟؟؟