من بانوی تاجدار عشقم را

که در قصرِ غصه و سوسن سـُـکنا دارد ،

شبانه به کوچه های سرگردانیم دعوت می کنم !

بانوی عشق من ،

با تاج ِ سوسنش

پابرهنه و گرسنه

به کوچه های سرگردانی من می آید !

آخرین بار

او را به جایی بردم ،

تا به وضوح ببیند

اژدهای هزار چشمی را

که بر پیچک ِ هزار پیچ شاخک هایش ،

گنجشکی تنها

گل سرخی را

در آواز پیوسته صدا می زد !

هم چنان حالم خوب نیست !

احساس می کنم شکست خورده ام ،

در زمان ُ در عرض !

از که ؟ صحبت ِ کَس نیست ...

نمی دانم ... احساس می کنم ،

کلمه ی ابد گنجشک ِ وجودم را مسحور ِ چشمان ِ خود کرده است !

وای کتی عاشختم

بی مخاطب...