قطار می رود….تو می روی….. و من چقدر ساده ام که سالهای سال ، در انتظار تو کنار این قطار رفته ایستاده ام و همچنان به نرده های ایستگاه تکیه داده ام ...

رفت و آمد رفت و آمد اینقدر رفت و آمد که از یاد برد ، چیزی به نام ماندن هم وجود دارد...

ولی من همیشه پدر مادرم هوامو داشتن، از گل کوچیکتر بهم نمیگفتن، چه برسه برو گمشو اینا، چون میدونستن من لطیفم

آندم که #قلبم به #تاراج سنگدلان میرود و هیچ برایم نمی گذارند جز #اشک و آه،...

خیلی خیلی زیبا بود.. واسه دلای مهربون و پر از غم مون.......
مرسی کتی مهربون و نازنینم... خیلی دوست دارم.. باور کن..

به چشمان تو که می رسم
پر می شوم از حرف
پر می شوم از درد
پر می شوم از شعر

اما
اینجا نمیشود رقصید !
نمی شود بوسید !
نمی شود ...

دارند نگاهمان می کنند
تو چشم بگذار˛
من قایم می شوم
این شعر دارد به ابتذال کشیده می شود!

باش
و تکرار کن
خستگی ات را
از هر چه من!
نبودنت ،
ملال آور است!