می گویند
بس که دستی گرم
کسی به سرت نکشیده
موهایت سفید شده اند
ریش هایت بلند

می گویند
مجنون جدیدي شده ای
که یادت نمی آید
مدرن ترین عاشقانه هايت را
پای کدام لیلی می نوشتی

می گویند و پشت سرت می خندند
می خندند و شانه به شانه می لرزم

دوستانمان باور نمی کنند
از پشت همین گوشی
چه قول های بزرگی
که میان دو شهر رد و بدل نمی شدند
و نمی دانند
قرار فقط کنار خیابان نیست
گاهی در حاشیه ی درد ،
قرار می گیرم
تا با كناري ات كنار بيايم
گاهی قرار این است
که تا پنجره را با چشم هایم باز می کنم
اشک هایم میان زمین و آسمان تقسيم شوند
و اوضاع روحی این شهر لعنتی
با حال خراب من به هم بریزد

این روزها من از کجا بدانم
چگونه از چشم هایم پلک خوانی ات کرده اند؟!
به ریش بلند تومی خندند
و بغض من
بغ ض
ب غ
ض
گره ای ست که فقط به دست لب هايشان باز مي شود.



منیره حسینی