به چشمان تو که می رسم
پر می شوم از حرف
پر می شوم از درد
پر می شوم از شعر

اما
اینجا نمیشود رقصید !
نمی شود بوسید !
نمی شود ...

دارند نگاهمان می کنند
تو چشم بگذار˛
من قایم می شوم
این شعر دارد به ابتذال کشیده می شود!

باش
و تکرار کن
خستگی ات را
از هر چه من!
نبودنت ،
ملال آور است!

در قفس رو باز کرد ...

برق چشامو که دید پوزخندی زد و گفت :

یادت که نرفته ... تو پرواز کردن بلد نیستی...

بیا منو یاری بکن ، غیرگریه مگه کاری میشه کرد

کاری از ما نیاد زاری بکن ، اون که رفته دیگه هیچ وقت نمیاد

تا قیامت دل من گریه میخواد ، هرچی دریا رو زمین داره خدا

با تموم ابر های اسمونا ، کاش می داد همه رو به چشم من

تا چشام به حال من گریه کنن ، اون که رفته دیگه هیچ وقت نمیاد

تا قیامت دل من گریه میخواد ، قصه ی گذشته های خوب من

خیلی زود مثل یه خواب تموم شدن ، حالا باید سر رو زانوم بزارم

تا قیامت اشک حسرت ببارم ، دل هیشکی مثل من غم نداره

مثل من غربت و ماتم نداره ، حال که گریه دوای دردمه

چرا چشمام اشکشو کم میاره ، خورشید روشن ما رو دزدیدن

زیر اون ابرای سنگین کشیدن ، همه جا رنگ سیاه ماتمه

فرصت موندنمون خیلی کمه ، اون که رفته دیگه هیچ وقت نمیاد

تا قیامت دل من گریه میخواد ، سرنوشت چشاش کوره نمیبینه

زخم خنجرش میمونه تو سینه ، لب بسته سینه ی غرق به خون

قصه ی موندن ادم همینه ، اون که رفته دیگه هیچ وقت نمیاد

نفس می کشم نبودنت رانیستی

هوای بوی تنت را کرده ام

می دانی

پیرهن جدایی ات بدجور به قامتم گشاد است

تو نیستی

آسمان بی معنیست

حتی آسمان پر ستاره

و باران

مثل قطره های عذاب روی سرم می ریزد

تو نیستی

و من چتر می خواهم …

هر چیزی که حس عاشقانه و شاعرانه می دهد در چشمانم لباس سیاه پوشیده…

خودم را به هزار راه میزنم

به هزار کوچه به هزار در

نکند یاد آغوشت بیفتم …

من من