یادش بخیر کتی...یک سال گذشت...دیگه نه من اون داداش بابکم نه تو آجی من...
چه زود گذشت

قبلا با دنبالری ها خیلی صمیمی بودم حتی میتینگ های تهران رو می اومدم...خیلی به بچه ها نزدیک می شدم...نتیجه تمام این نزذیک شدن ها فقط و فقط پشیمونی بود...کارها و سوء استفاده هایی میشد که دیگه این نوع رابطه ها رو کم و کم و کمتر کردم تا به جایی رسیدم که قطغ شد...

یادته کتی زوزای اولی که اومدی چقدر گلایه می کردی از بچه ها که چرا بهت توجه نمی کنند و جوابت رو نمیدن....بهت گفتم صبر کن درست میشه ...درست هم شد...یادش بخیر ...یادش بخیر اون روزا