اما به لب او همه دم خنده ی جان بخش

مهتاب صفت بر گل شبنم زده می خفت



بر من منگر ، تاب نگاه تو ندارم

آن کس که تو می خواهیش از من به خدا مرد



او در تن من بود و ، ندانم که به ناگاه

چون دید و چها کرد و کجا رفت و چرا مرد



من گور ویم ، گور ویم ، بر تن گرمش

افسردگی و سردی ی کافور نهادم



او مرده و در سینه ی من ،‌ این دل بی مهر

سنگی ست که من بر سر آن گور نهادم

سیمین بهبهانی

من او نیم آخر دل من سرد و سیاه است

او در دل سودازده از عشق شرر داشت



او در همه جا با همه کس در همه احوال

سودای تو را ای بت بی مهر !‌ به سر داشت



من او نیم این دیده ی من گنگ و خموش است

در دیده ی او آن همه گفتار ، نهان بود