می دانی؟

یک وقت هایی باید

رویِ یک تکه کاغذ بنویسی

تعطیل است

و بچسبانی پشتِ شیشهیِ افکارت

... ... باید به خودت استراحت بدهی

دراز بکشی

دست هایت را زیر سرت بگذاری

به آسمان خیره شوی

و بی خیال سوت بزنی

در دلت بخندی به تمام افکاری که

پشت شیشهیِ ذهنت صف کشیده اند

آن وقت با خودت بگویی:

بگذار منتظر بمانند.


اینجوری راحتتر میشه انسان بود..........

که میانه ی جز و مد نگاهت گیر می کند

نمیداند بیاید یا برود

باشد یا نباشد

بخندد یا...

یا...

یا...

بخندد

احساس روزهای پیری در نگاهم موج میزند

دیگر لبخند هایم طعم جوانی نمی دهد

دستم را بلند می کنم

و صدایم را هم...

تو میدانی که باید...

هر بار نام اعظمت را برده ام شده است

این بار یا می شود

یا...

یا...

یا می شود

این دل به هیچ صراطی مستقیم نیست


یه هیچ لبخندی جز تو خودش را نمی فروشد

سال نو ات مبارک

امسال بر من بخند تا بهار شود


سید علی ضیاء

تا سر حد مرگ