باکی قهربودم

من چی آبجی کتی

تو با شعر اومدی عاشقتر از عشق
چراغی با تو بود از جنس خورشید

کدوم طوفان چراغ رو زد روی سنگ
کتاب شعر رو از دست تو دزدید

بگو ای مرد من ای مرد عاشق
کدوم چله از این کوچه گذر کرد

هنوز باغچه برامون گل نداده
کدوم پاییز زمستون رو خبر کرد

بذار سر روی شونم گریه سر کن
از اون شب گریه های تلخ هق هق

بذار باور کنم یه تکیه گاهم
برای غربت یه مرد عاشق

بذار باور کنم یه تکیه گاهم
برای غربت یه مرد عاشق

رها از خستگی های همیشه باورم کن
بذار تا خالیه سینم برات آغوش باشه

بگو ای سوخته ای بی رمق ای کوه خسته
بگو ای با تو داغ عاشقای دل شکسته

بگو با من بگو از درد و داغت
بذار مرحم بذارم روی زخمات

وسط راه ول نکنی یه باره ؟ میوفته میمیره !

طعم غریبی دارد لبهات
و زبانت!
که روح را از لا بلای استخوانهام بیرون می کشد

* " در رفتن روح از بدن گویند هر نوعی سخن "
بی خیال
بوسه هات را همچنان کش بده

من می میرم
که این لحظه ها را زندگی کنم