میگما این فتاح فتاح که میگن شمایی؟

بر سرم......

....هیچی نیستن دادا..غمت نباشه.....

كلاً من ويا رو ميخوام بگو بياد

یچ خوردن مچ احساس خوش آیندی نیست. اکثر ما با چرخ زدن روی زمین و ناله کردن به آن واکنش نشان می دهیم. آرتور ویدال دیشب در استمفورد بریج با گذشتن از دفاع قهرمان اروپا و زدن شوتی دور از دستان پیتر چک به آن واکنش نشان داد.

درحالی که چند لحظه قبل پایش به چمن ورزش گیر کرد و پیچ خورد شوتی که زد به نظر می رسید مصدومیتش را افزایش داد. درحالی که تیمش هنوز 2-1 عقب بود، به جای اینکه به فکر پایش باشد و به دنبال درمان، با سرعت به سمت زمین خودی رفت و در راه خوشحالی مخصوص خودش را با نشان دادن قلبی، و اشاره مشتش به سوی 3 هزار هوادار تیمش انجام داد.

غرب لندن دیشب شاهد پدیده ی غیرطبیعی بود که در فصل گذشته سری آ ایتالیا را جارو کرد: تیمی که نمی تواند و نمی خواهد شکست بخورد ! مقابل چلسی، یوونتوس باز هم روحیه ی مایکل میر مانند خود در تحمل کردن کشنده ترین ضربات را باز هم به رخ کشید. درحالی که تیم برتر بازی بودند توسط پسرک برزیلی شگفت انگیز دو گل خوردند که یکی با خوش شانسی بود، دیگری خارق العاده.

درحالی که مربیشان در گوشه از ورزشگاه در سایه ها نشسته بود، و میزبان آن ها حاکم بازی شده بود، آن ها به راحتی می توانستند تسلیم شوند. ولی اجازه دهید روراست باشیم، هیچکدام از ما فکر نمی کرد که کار یووه در آن لحظه تمام شده است، می کرد ؟ یووه با همون روح خستگی ناپذیری که باعث شد در فصل گذشته ی سری آ شکست ناپذیر باقی بمانند و بتوانند عیب های تیم چون نداشتن یک مهاجم تمام کننده را پوشش دهند، به بازی ادامه داد و آن ها حتی می رفتند تا بازی را با گل دیگری از حضور 15 دقیقه فابیو کوالیارلا با پیروزی تمام کنند.

هیچکس این روحیه یوونتوس را بهتر از ویدال تجسم نمی بخشد. صرفا ماندن در زمین در آن شرایط تحسین برانگیز بود. ولی ویدال در زمین به همان بازی آتشین خود حتی در طول نیمه دوم هم ادامه داد و حتی سازنده آن موقعیت دوم کوالیارلا هم با پاسی با کلاس بود.