خدا را دوست دارم، به خاطر اینكه با اینكه خیلی بدم من را log off نمی كند.
خدا را دوست دارم، به خاطر اینكه همه چیز من را می داند ولی SEND TO ALL نمی كند.
خدا را دوست دارم، به خاطر اینكه همیشه اجازه، undo كردن را به من می دهد.
خدا را دوست دارم، به خاطر اینكه دلش را می شكنم، اما او باز من را می بخشد و shout down ام نمی كند.
خدا را دوست دارم، به خاطر اینكه password اش را هیچ وقت یادم نمی رود، كافیه فقط به دلم سر بزنم.
خدا را دوست دارم، به خاطر اینكه آهنگ حرف هاش همیشه من را آرام می كند.
خدا را دوست دارم، به خاطر اینكه وسط حرف زدن نمی گوید، وقت ندارم، باید بروم یا دارم با فرد دیگری حرف می زنم.
خدا را دوست دارم، به خاطر اینكه من را برای خودم می خواهد، نه خودش.
خدا را دوست دارم، به خاطر اینكه همیشه وقت دارد حرف هایم را بشنود.
خدا را دوست دارم، به خاطر اینكه فقط وقت بی كاریش یاد من نمی افتد.
خدا را دوست دارم، به خاطر اینكه می توانم از یكی دیگر پیشش گله كنم، بگویم كه ؟؟؟؟؟
خدا را دوست دارم، به خاطر اینكه می توانم احساسم را راحت به آن بگویم، نه اصلاً نیازی نیست بگویم، خودش می تواند نگفته، حرف ام را بخواند.
خدا را دوست دارم، به خاطر اینكه تنها كسی است كه می توانی جلوش بدون اینكه خجل بشوی گریه كنی، و بگویی دلت براش تنگ شده.
خدا را دوست دارم، به خاطر اینكه، می گذارد دوستش داشته باشم، وقتی می دانم لیاقت آن را ندارم.
خدا را دوست دارم به خاطر اینكه از من می پذیرد كه بگویم: خدا را دوست دارم.