از #سانسور ِ احساسی خسته ام. . .

ما بچه های کارتون های سیاه و سفید بودیم
کارتونهایی که بچه یتیم ها قهرمانهایش بودند
ما از آژیر قرمز می ترسیدیم
زنهای فیلمهای تلوزیون ما توی خواب هم روسری سرشان می کردند
موبایل نداشتیم که اس ام اس بدهیم
... ما خودمان خودمان را شناختیم
جنسیتمان را یواشکی و در گوشی آموختیم
هیچکس یادمان نداد

حالا گیر افتاده ایم بین دو نسل
نسلی که عشق و حال هایشان را توی کاباره های لاله زار کرده بودند
و نسلی که دارد با فارسی وان و من و تو و ایکس باکس و [!] بوک بزرگ می شوند
و هیچکدامشان مارا نمی شناسند و نمی فهمند

قشنگ بود

ایول خوشم اومد