خوندم اونجارو

خواب هایم, بوی تو را میداد . .

ابرها از گردن آسمان آویزان میشدند . .

من آبی شده رویا بودم . .

نمیدیدم, میچرخیدم . .

لمس گل ها نشان دهنده راه تو بود . .

تا به تو برسم, شب قرمز شده بود . .

تا به تو برسم, خورشید پدیدار شده بود . .

من, خسته از تقلای به تو رسیدن . .

و من, پر شده از ابرها . .

صبح را, در اتاقی دیدم که بوی خوابت را میداد. . .

دست هایم خالیست
و درونم سرشار...

پرم از آرزوهای پوشالی

و دلم خوش است به خواب شیرین شب بو
و رهایی گیسوان بید در دستان وحشی باد...

و چه زیباست،
پشت پا زدن به آن هایی که تو را رنجاندند!

و چه خوب است،
گاه گاهی دروغ بگویی به دلت
و نگذاری که بداند،
بی نهایت تنهاست...

چه خووووووووووووب