تو همان اسفندی
ونویدی به بهار
گرچه زخم داری به دل
از غم هجرت یار
در رُخت خندانی
به زبان شعر فروغ
با صداقت در دل
بی ریا نیست دروغ
در خزان لحظه
با دلی بشکسته
در غم واندوهی
می شود دل خسته
بگذار من گویم
حس را من جویم
در ورای دل تو
راهی من پویم
در دلت شوق بهار
برای دیدن یار
در توهست اسفندی
گرچه باشی چو سار

خعلی باحال بود

با تو نبودم که
اصن خانوادگی پوکیدیم با این عکس

لطف دارید.ممنون از توجه شما...

خدا رحمتش كنه...كار از شلنگ گذشته...

چه جالب...نه متاسفانه داداشتون نیستم...

بهارشو دیدم ولی پاییزشو نه.........

نمیخاستم ناراحتت کنم عزیزم....اسمت قشنگ بود گفتم بهت خطاب بدم ببخشید