جای من اینجانیست
من بایدبروم
بروم تا برسم به سرزمینی ازنور
بروم تا بشوم از این زمان خیلی دور
اهل اینجا نیستم
وطنم باغ بزرگ سبزیست
در پسِ بادیهء خشکِ هزاران افسوس
که در آن ابر بهار،گاه به گاه می بارید
می زدود و می بُرد؛ لکهءزشت و سیاه غم و ماتم ها را
و در آن یاسی بود؛ به سپیدیِ خلوص و پاکی
صبحدم بادِ صبا،عطر نفسهایش را
به سراسر، بغل و گوشه کناران می بُرد
چشمه ای پاک و زلال؛از شَر و شور عشقی نایاب؛ زیرپای بوتهءمحمدی، روز و شب می جوشید
مرغِ عشقی،بادلی بی کینه
روی شاخی از سپیدار امید؛عاشقان را به وفاداری و نابود شدن می خوانید
... و منِ ساده دل و زودباور
به فریبِ سیب سرخی ازعشق، به لب اسب سپید و بالدارِ رؤیا
ز وطن دور شدم
وکنون دیر زمانیست که در پیچ وخمِ جادهء ناصافِ زمان،گم شده ام
و خبر داده اند اینک من را
زادگاهم ز غمِ عشقِ نجیب در عالم
باخاک یکسان شد...