اما بیشترین آمار مرگ زندانیان در این اردوگاه گزارش شده بود . زندانیان به مرگ طبیعی میمردند. امکانات فرار وجود داشت اما فرار نمیکردند . بسیاری از آنها شب میخوابیدند و صبح دیگر بیدار نمیشدند . آنهایی که مانده بودند احترام درجات نظامی را میان خود رعایت نمیکردند و عموماً با زندانبانان خود طرح دوستی میریختند .
دلیل این رویداد ، سالها مورد مطالعه قرار گرفت و ویلیام مایر نتیجه تحقیقات خود را به این شرح ارائه کرد :
« در این اردوگاه ، فقط نامه هایی که حاوی خبرهای بد بودند به دست زندانیان رسیده میشد . نامه های مثبت و امیدبخش تحویل نمیشدند .
هر روز از زندانیان میخواستند در مقابل جمع ، خاطره یکی از مواردی که به دوستان خود خیانت کرده اند ، یا میتوانستند خدمتی بکنند و نکرده اند را تعریف کنند .
هر کس که جاسوسی سایر زندانیان را میکرد ، سیگار جایزه میگرفت . اما کسی که در موردش جاسوسی شده بود هیچ نوع تنبیهی نمیشد . همه به جاسوسی برای دریافت جایزه ( که خطری هم برای دوستانشان نداشت ) عادت کرده بودند » .

تحقیقات نشان داد که این سه تکنیک در کنار هم ، سربازان را به نقطه مرگ رسانده است .
با دریافت خبرهای منتخب ( فقط منفی ) امید از بین میرفت .
با جاسوسی ، عزت نفس زندانیان تخریب میشد و خود را انسانی پست می یافتند .
با تعریف خیانتها ، اعتبار آنها نزد همگروهی ها از بین میرفت .
و این هر سه برای پایان یافتن انگیزه زندگی ، و مرگ های خاموش کافی بود .
این سبک شکنجه ، شکنجه خاموش نامیده میشود .
این روزها همه فقط خبرهای بد می شنوند شما چطور ؟
این روزها هیچ کس به فکر عزت نفس نیست شما چطور ؟
این روزها همه در فکر زیرآب زدن بقیه هستند شما چطور ؟
این روزها همه احساس می کنند در زندانی بدون دیوار دوران بی پایان محکومیت خود را می گذرانند
شما چطور ؟؟؟