اتفاقا موقع نوشتن این متن میخواستم پامو یه ربطی ب گوشیم بدم ولی نمیشد
چون باید پام دو تا ال مانند بخوره تا بتونه بره زیر تخت گوشیو برداره
ولی اگه دستمو از نزدیکای شکمم ببرم زیر تخت ،گوشیمو برداشتم
و
ساعت 3:15 صبح جواب کیو میشه داد؟

یعنی جواب کیو میشه داد واقعنی؟

کاش یک تکه سنگ بودم. یک تکه چوب. مشتی خاک. کاش یک سپور بودم. یک نانوا. یک خیاط. دستفروش. دوره گرد. پزشک. وزیر. یک واکسی کنارِ خیابان. کاش کسی بودم که تو را نمی شناخت. کاش دلم از سنگ بود. کاش اصلا دل نداشتم. کاش اصلا نبودم. کاش نبودی. کاش می شد همه چیز را با تخته پاک کن پاک کرد. آخ مهتاب! کاش یکی از آجرهای خانه ات بودم. یا یک مشت خاک باغچه ات. کاش دستگیره اتاقت بودم تا روزی هزار بار مرا لمس کنی. کاش چادرت بودم. نه، کاش دستهایت بودم. کاش چشمهایت بودم. کاش دلت بودم. نه، کاش ریه هایت بودم تا نفس هایت را در من فرو ببری و از من بیرون بیاوری. کاش من تو بودم. کاش تومن بودی. کاش ما یکی بودیم. یک نفر دوتایی

کتاب روی ماه خداوند را ببوس

بوس گل نازم

مرسي آجيه مهربونم