خطر کردي نترسيدي منو دلداده کردي

تو کردي هرچي با اين ساکته افتاده کردي

ديگه از کوچهء من راهه برگشتن نداري

منم دوست و منم دشمن کسي جز من نداري

به تو گفتم!!!

نگفتم؟!!!

نگفتم دل من بي اعتباره

اگه عاشق بشه پروا نداره

نمي فهمه خطر اين مرغ بيدل

قفس ميشکنه ميره تا ستاره

به تو گفتم!!!

نگفتم؟!!!

به تو گفتم اگه مستم کني مثل پرنده

ديگه از من نپرس مستيه عاشق چون و چنده

چنان دلسوخته ميزنم به اسمت زير آواز

که آوازهء من راهه فرارتو ببنده

به تو گفتم!!!

نگفتم؟!!

آخر لحظه-



چشم در چشم هم



آخرین بوسه



آخرین نگاه



آخرین شعر ترم



آخرین قطره اشک




شعرم از چشم تو می جوشد



راه بر گونه ی تو می جوید



و نهایت به لبت می ریزد



آغوش آخر در تب و تاب



دست من سرد، بی تاب



لب من می لرزد،



از لبت می پرسد:



بازگشت را آیا

امید هست؟

اما تو نیامدی در دل بلوا کردم برای دیدنت.... اما باز هم نیامدی... چه دیده گریان کردم برای خواندنت... اما تو باز هم نیامدی.... عالم رسوا کردم برای ماندنت... اما تو باز هم نیامدی... نیامدی تا بمانی...نیامدی تا مرا از غم برهانی.... تو ...برای رضای خدا هم نیامدی... سنگ زدی بر شیشه ی خانه ی کبود دلم... آتشی به کل دنیا زدی و نیامدی... من و مرگ و ستاره و باران... به همه ی ما پشت پا زدی و نیامدی...

آنقدر دلتنگ نداشته هایم شده ام که داشته هایم را به خاک سپرده ام...
من نمیخواهمت...
کمی خسته تر از آنی ام که بتوانی کنار من دوام بیاوری...
تمامش میکنم
به هر شکلی...
آرامش میخواهم...
نمیخواهم فقط تو آرام باشی..
کمی من کمی غرور ته دلم قلقلکم میدهند...
خدا اجازه هست کمی گله کنم؟

عشق یعنی همچو من شیدا شدن.....

عشق
مهربانی...
محبت را در عمق وجودت یافته ام
و دل زلال خود را
که تارو پودش همه به عشق تو بر هم تنیده اند و زیر بنایش را محبت تو بر دوش کشیده
به پاکی یک گل سرخ تقدیمت کرده ام
اما نگاهت...
هنوز برق نگاه نافذت
که ریشه ی دلم را به اتش می کشد
بر من روشن نیست
مفهوم نگاهت
مفهوم زندگانی من است
مرا به زندگی برگردان
ای تمنای حضور
دوستت دارم
بسیار
هنوز.....