هــنوز گا ـهی میان آدمها گــم می‌شوم


کوچــ ه‌ ـها را بلــد شدم

خــیابان‌ ـها را بلــد شدم

ماشـین‌ ـها را، مغاز‌ه‌ ـها را

رنگ‌ ـهای چراغ قــرمز را

جدول ضــرب را حتّی

دیگر در راه ـهیچ مدرسـ ه‌ای گــم نمی‌شــوم

ولی ـهنوز گا ـهی میان آدمها گُــم می‌شوم

آدمـها را بلد نیستم!

چقـَــدر حرف ـهَست و مـن فقـط سُــکوت میکنــ م....

....آمدنــت را سُـــکوت کردمــ....

داشتَنت را سکــوت کَردم...

...رفتــنت را سُــکوت کـَــردَم....

انتظـار بازگـَـشتت را ـهم.....

...حالا نوبـــت تُوست...

... بـاید در سکــوت بـ ه تَمــاشا بنشینـے

.....سوخــــتنم را..

انتـظار بارانــے را مے کـشم

که پلـکـ بـر هـم بگـذارم

باریـده استــ ـ ...

بـه تمـاشای بـاران ستـاره هـا

بـے چـتـر

بیــا...

روزهاے بارانے
شاعر پرور است .
برف
نویسنده هاے بزرگ خلق مے کند ،
داستان هاے پاورقے .
محصول روزهاے آفتابے .
رنگین کمان
مخصوص قصه هاے کودکان .
رعد و برق
کارآگاه ها را وارد نوشتہ مے کند .
توفان
فیلسوف مے زاید .
و روزھاے ابرے
بہ پاره کردن
همہ آنچه روزهاے قبل
نوشتہ شده مے گذرد .

مـن از مـرز تـمامے کلمـات گـذشتـمـ
از کنــار عـریـانـے و عشق ...
نـشانـے خـانـه امــ را بـراے تـنهایـے خـیابـان هـا خوانـدمـ
و چه زود پـیر شدمـ (!)
درایـن خـواب نـاهمـوار
هـذیـان را دیـدمــ
کابــوست را بـر زبـان آوردمــ
سوخـتمـ
بیـهودهـ خـاکستـر شدمــ
مے خواستـمــ بـه گرماے یـک رویـا فرو رومــ
در زمستـانـت سقـوطـ کردمــ (!)

میـشه یـک دلـخوشے کـوچک هـست
آخــر قـصه هــاے شـب هــاے بـیخـوابــے
همیشـه کـه نـبـاید خوش بـگذرد (!)
مـگر نــمے دانـے ؟
هـمیـن کـه دلـت را خوش کردهـ اے بـه یـک " فــردا " ...
همـیـن کـه خـواب ...
هـنـوز هـم گـاهے
زورش بـه دلـهرهـ هـایـت مے رسد
همـین کـه ...
گاهـــے .. بـهت زدهـ .. مـچ خودت را مے گیـرے
بـه وقـت یـک لبـخند
بـس نیست ؟
بـاور کن
همـیشه همــ امـید چیز عجیبـے نیست
همیـن هـاست که ...
دلمـ را خوش کردهـ امــ بـه روزهـایـے ...
کـه شایـد اگر "خوش " نـمے گذرد
امـا ...
دارد کـه مے گذرد ...