از این پنجره به بعد ..
هر چه قدر می خواهید ..
ستاره بکارید ..
ما با دست های کوتاه و آرزوهای بلند ..
به مزرعه ای می اندیشیم ..
که شهاب سنگ ها،تکه پاره ی بغض های شان را در آن سقط می کنند ..!
از این پرده به بعد ..
تا هرکجا دوست دارید صدای تان را کش بدهید ..
ما، حرف های بسیاری را ..
که سر از رفتن ها و دور شدن های بی انتها در می آوردند ..
به بند کفش های مان بستیم و ماه را کول گرفتیم و از رودخانه ی مرزی عبور کردیم ..!
و بی خودی به خواب های مان ..
رنگ تعارف می کنند و نمی فهمند ..
آرزوهای مردی که یکی در میان گریه می کند ..
در هیچ قهوه ای حل نمی شود . . . . .

اینک من آن مغروق آهم ... مغروق آه و اشک ...

بیش میازار مـــــرا ...