آب ديده رود در دل درياي نگاه ..
با نفس ها ي دل صبح ..
تن ناز خيالت شويم ..
دستان باد شانه شده بر گيسويت ..

با صدای استاد ....پاسبان حرم دل...
اینو توی دستگاه اواز شوشتری همایونی خوندن

خیلی تمرین کردم برای خودمم شده بخونمش...و تا حدودی شد.

گفتی نمی آیی ولی با چشمهای تر
تا صبح دم ، نم دارمو بیدارِ دیدارم...

باور کنم یا نه ، نمی آیی ، نمی آیی
از چوب خطِ انتظارت باز بر دارم

نامردمی ها سخت آزُردَه ست بیمارت
حالا دگر من شاعری در زیرِ آوارم

بانو از این که زنده ام شرمنده ام وقتی
در مصرعی نامِ تو را حتی نمی آرم

می خواستم عزم سفر یا مرگ بر بندم
بر رفتن از دامان تو من سخت نا چارم

با این که ترکم کرده ای ، از هجر تبدارم
هر جا که باشی نازنینم ، دوستت دارم

امیر طاهری

بر ناز قدمت بوسه ي اشك ريزم
بر درخت خيالت دل پاره ام آويزم
گفتي كه زليخاي قصري منم يوسف
از قصه دل پاره از خنجرت شرم خيزم
... في البداهه و ناقص تقديم به تو