آدمها مثل سایه هایشان صاف و یکرنگ بودند!!

بیشمارند آنهایی که نامشان آدم است...

ادعایشان آدمیت...

کلامشان انسانیت...

رفتارشان صمیمیت...

حال، باید دنبال یکی گشت که

نه آدم باشد...

نه انسان باشد...

نه دوست و رفیق صمیمی...

تنها صاف باشد و صادق...

پشت سایه اش خنجر نباشد برای دریدن...

هیچ نگوید...

فقط همان باشد که سایه اش میگوید: "صاف و یکرنگ"

خدایا...!!!


جای سوره ای


به نام " عشق " در قرآنت خالی ست


که اینگونه آغاز گردد :


و قسم به روزی که قلبت را می شکنند . . .


و جز خدایت...


مرهمی نخواهی یافت...

ممنونم