خدا در قهوه ی پیرمردی ته نشین شده
که خطوط روی پیشانی اش
از هر صراطی مستقیم تر است ....
.
او هم نخورده ، میداند ...
مــــــــــــا به این دنیا پناه آورده ایم ...
تا هیچ پرنده ای به پاهایمان شک نکند ....
.
پرواز هیچ کجای حقیقیت را ...
به خوردت نمی دهد ...
تا وقتی دغدغه هایت
کشف ِ زبان ِ مورچه هایست
که به جاذبه ی زمین و پرواز
بی چون و چرا به یک اندازه بی اعتقادند
باران شوخی اش که بگیرد...
.
من مورچه ها و پیر مرد ...
زیر یک سقف مشترک...
از خــــــــــــــــــدا تا ....
پوتین هایمان را در می آوریم...
و لخت ... از آن دنیا حرف می زنیم...
بی آنکه مهم باشد....
نامه ی اعمالمان را به کجایمان الصاق می کنند ...
.
ما از فرشته ی خبر رسانمان یک شانه جلو تریم ...!!
آنقدر جــــــــلو تر که .......
به این دنیا پنـــــــــــــــــــــاه بیاوریم....