چی میشد گر دل اشفته ی من به شهر چشمای تو عادت نمیکرد

پرستوی نگاهت نا گهان از دل اشفته من هجرت نمیکرد

چی می شد اولین روز جدایی برام تا قیامت شب نمی شد

وجود پاک و سر شار از امیدم گرفتار سکوت شب نمی شد

چی میشد می تونستم برات غزلهایی بگویم عاشقانه

و یا در اخرین مصرع شعرم بگیرم از و جودت یک نشانه

چی میشد زیر نگاهت گل نیلوفری رو دیده بودم

و یا از باغ همسایه شبانه گل نسترن برایت چیده بودم

چی میشد زیر سقف نیلی شب کنارم عاشقانه مینشستی

نمیگفتی

مسافر هستی

امشب تو بغض خسته ام را میشکستی

ای عزیزترینم...

امیدوارم که عشق آتشین مرا که از اعماق وجودم بر می خیزد را پذیرا باشی.

عزیزم من به عهدی که با تو بستم ایمان دارم و تا آخرین نفس قلبم به خاطر تو خواهد تپید و تا ابد به غیر از تو قلبم آشیانه ی هیچ کس دیگر نخواهد شد .

این تنها یک ادعا نیست بلکه حاضرم ثابت کنم آنچنان که تو باور کنی که از ته دل دوستت دارم و این را هم بدان که زندگی بی تو برایم بی مفهوم و پوچ است .

پس...

تو تنها کسی هستی که می توانی به دنیای پوچ من مفهوم بخشی و این همان چیزی است که من از تو میخواهم.