پایــــیز آمـــــد، در میان درختی ، لانه کرده کبـــــــــوتر، از تراوش باران
می گریزد.
خورشــید از غــم، با تمام غرورش پشت ابر سیاهی، عاشقــانه به گریه
می نشیند.
من با قلبی، به سپیدی روز،
با امید بهاران، می روم به گلستان هـمچو عطــر اقاقی، لا به لای درختان
می نشینم.
باشد روزی، به ندای بهـــــــاران، روی دامن صحــــــــــــــرا، لاله روید
شعــــر هستی، بر لبانم جــــاری، پر توانم آری، می روم در کـــــوه و
دشت و صحرا
ره پیمــــــای قله ها هستم من، راه خود در طــــــــــوفان، د ر کنار یاران
می نوردم.
در کوهستان، یا کویر تشنه، یا که در جنگلها،
رهنوردی، شاد و، پر امیدم
دارم امـــــــید، که دهـــــــد، سختی کوهستان، بر روان و جانم
پاکیِ این کوه و دشت و صحرا
باشد روزی برسد، شعـــر هستی بر لب،
جان نهـاده بر کف، راه انسانها را در نوردم
شــــعر هستی، بودن و کوشیدن، رفــــتن و پیـــوستن
از کژی بگسستن جان فدا کردن در راه خـــــــلق است.

#برگ

هی روشن خاموش
هی آف های مداومِ کولر..
هی سردمه خاموش کنه
و هی نه وای گرم شدُ روشن کن!!

بهارنارنج..............

پروفایلت قشنگه

مـبـارکـ ه {-96-|} تولد #پـائیـز مـُبـارک

@باران بهاری

#پاییز من دوباره ز ره آمدی و باد
می آورد به گوش من از تو سرود تو

با روزهای آخر شهریور ای امید
بدرود می کنم به امید درود تو

#پاییز ! آنچه نام تو پاییز کرده است
عریانی درخت تو و باد مرگ نیست

این را به جلوه های تو بینم که بود تو
در بودن و نبودن گلبرگ و برگ نیست

در چشم خود چو غرقه نظارگی کنم
جسم تو را پاک تر از روح سادگی است

حالی که در ضمیر من آشوب می کند
احساس گریه آور از دست دادگی

همراز من تو هستی ای روح سرگران
حالی که بر تو رفت به من نیز رفته است

یعنی امید زیستنم در بسیط خاک
یک چیز بوده است و همان چیز رفته است

آن سوی هستی من و بود تو عالمی است
و آن را به هر زبان که بگویند نام نیست

من از تو و جهان تو خواهم سرود باز
#پاییز ! داستان تو هرگز تمام نیست

از تو می‌روم، تا به تو برگردم؛ انگار ماهیِ قزل‌آلا...

1

پاییز

زنی‌ست زیبا،

با موهای بلند و روبان‌های رنگی

و مردی‌ست تنها،

عابرِ همیشه‌ی خیابانی که

زن از آن گذشته، رفته باشد

2

کاش پله‌برقی‌های فرودگاه را عکسْ سوار می‌شدی

به خانه برمی‌گشتیم

در خیابان عاشق می‌شدیم

بعد، کودک، نوزاد،...

و بعد،

کاش اصلن به دنیا نمی‌آمدیم!

3

گاهی خودت را رها کن

مثل بادبادکْ در باد.

نگران نباش!

دوباره برمی‌گردی

در دست‌های کودکی بازیگوش

4

به مووهات شانه می‌کشی

باران می‌شود

به چشم‌هات سُرمه،

آفتاب می‌شود

به گوونه‌هاتْ برگِ گُل

مهتاب

به لب‌هات...



به لب‌هات دیگر دست نزن!

رضا كاظمي...