یادت هست برایت من نوشتم نامه ای

با سلام و گفتن از خاطرات خانه ای

گفتمت قلبم نکرد پاک از گرد و غبار

تا بماند در نگاه تو خانه ام ویرانه ای

نام تو هرگز نگویم تا که رشکت نابردند

با اشارت میزنم بر خاطراتم شانه ای

شب به دیجور خودم سر را برم تا انتها

انتهایی که ندارد شمع را پروانه ای

دست کوزه شد وبال گردنش بی هیچ شور و غزل

خواستم بیش از این یادت کنم در شور عشق

لیک تلخ است نگاه دیگران بر نامه ای

ساز ثانیه ها ناکوک است

شماطه ی ساعتم زنگ زده

عزرائیل پشت صفحه ی زندگی در تردید

و شمارش گر ذکر تمنا شده صفر

میل کوچیدن

چون خوره افتاده به تن خواهش من

صدای چوپان دروغگو هم شده خاموش

گرگ واژه هایم را دریده

و بیانم شده یک هجویه در شطحیات

کاش میگفت مرا که کجا خواهی رفت

و چرا تنها شده ای عازم آن منزل دور

کاش مرا میخواند از پس آن دفتر خاطره ها