برخیز که می‌رود زمستان-
بگشای در سرای بستان-


نارنج و بنفشه بر طبق نه-

منقل بگذار در شبستان-


وین پرده بگوی تا به یک بار-

زحمت ببرد ز پیش ایوان-


برخیز که باد صبح نوروز-

در باغچه می‌کند گل افشان-


خاموشی بلبلان مشتاق-

در موسم گل ندارد امکان-


آواز دهل نهان نماند-

در زیر گلیم عشق پنهان-


بوی گل بامداد نوروز-

و آواز خوش هزاردستان-


بس جامه فروختست و دستار-

بس خانه که سوختست و دکان-


ما را سر دوست بر کنارست-

آنک سر دشمنان و سندان-


چشمی که به دوست برکند دوست-

بر هم ننهد ز تیرباران-


سعدی چو به میوه می‌رسد دست-

سهلست جفای بوستانبان-

(سعدی شیرازی)