بـاور میـکنیـ ؟!

جســممـ خستـهـ تر از آنیـ استـ کـهـ مـدامـ تو را بخـواهـ ـد ...

آنـ هـمـ از خـداییـ کــهـ ...

خـدا را ولـِ شـ کُنـ !

خودتـ معجـزهـ اییـ کنـ ...

و شبیـ ! نیمـهـ شبیـ ...

با عَطر پیراهنتـ ، شفـ ـا بدهـ همـهـ ی ِ دلتنگیـ امـ را ...

آریـ بهـ گُمـانمـ اینگـونهـ بهتَـر باشَـ ـد !

صــــــــدای باد می‌‌آید

نـــه صــــ ــــ ـدای فریـ ـ ـــاد استـــ

خسـ ــ ــته به نظـ ــ ـــ ــر می‌‌آید

انگـــ ـ ــــار که سال هاســــ ـ ــــ ــت فریـــاد میزند

همــ ــ ــــه به صدای فریـ ــ ـاد گوشـــــ میدهند

صدا بلنــد تر میشود

همه به گریــه در می‌آیند

فریـ ـــاد خاموشـــــ می‌‌شود

صدای دیگر نمیــاید

انگار از فرط خستگی‌ بخوابــــــــ رفته

شاید هم مردهــ است!!!!!!!!

صدا از کجـــا میامد؟

که بـــود؟

هیچ کســـــ نمیداند من همـــون فریـــ ــ ـــادم

گاهی که دلتنگ می شدم ..

می گفتی: دلتنگی هایت را بنویس !

امشب که دلم شعر نمیخواهد چه کنم ؟

از دلتنگی ات "دیـــــــوانــــه" شده ام ...!!

بیا دستمو بگیر ...

می بینی روی ابرهاییم ...

از سردی دستام نترس ...

دارن به گرمای دستات عادت می کنن ...

بیــآ بــــآهـــَم وآژ هـ آیی را کــه بوی ِمـــرگــ میدَهــَند :"خــَط خــَطــی کُنیـــــم":

مــ ِداد سیـ آه را تــــو زود تـــَر برداشتـــــی..

من مـ آندَم و مداده شکستــه و نتــَراشیـــده اَم...!

هــَر چقـــَدر خــَط میکشَم اینـــ مداد لَعنتـــی رنگــ نمیدَهـــَد...

فـــَراموش نمیکُنـــَم بودنتـــ رو...



+شکـــ ـ ـ ـســـ ـ ـ ـتــــ ـ ـمــــ