الن درسش میکنم کیا نا جون

...خدایا! به که واگذارم می‌کنی؟
به سوی که می‌فرستی‌ام؟
به سوی آشنایان و نزدیکان؟ تا از من ببرند و روی بگردانند؛
یا به سوی غریبان و غریبه‌گان تا گره در ابرو بیافکنند و مرا از خویش برانند؟
یا به سوی آنان که ضعف مرا می‌خواهند و خواری‌ام را طلب می‌کنند؟ ...
من به سوی دیگران دست دراز کنم؟
در حالی که خدای من تویی و تویی کارساز و زمامدار من. ...
ای توشه و توان سختی‌هایم! ای همدم تنهایی‌هایم!
ای فریادرس غم‌ها و غصه‌هایم! ای ولی نعمت‌هایم‌! ...
ای پشت و پناهم در هجوم بی‌رحم مشکلات!
ای مونس و مأمن و یاورم در کنج عزلت و تنهایی و بی‌کسی!
ای تنها امید و پناهگاهم در محاصره اندوه و غربت و خستگی!
ای کسی که هر چه دارم از توست و از کرامت بی‌انتهای تو! ...
تو پناهگاه منی؛
تو کهف منی؛
تو مأمن منی؛

من حوصلم سر رفته

چرا یکی جا گذاشتی. زندگی یعنی دوری . . . دوری مطلق

سلام عزیز . . . خوبی؟

پس معناي خارجي نداره