آ: ما چیمون مشترکه ؟ مدل موهامون یا اتاق خوابمون ؟؟

ه : نه ...در مورد آرزو هامون

آ : خوبه شروع کن

(یهو سکوت می کنم )

آ :نه ملاحظه کن ، واقعیتو بگو

ه: خوب من دوست دارم کوله پشتیم همیشه بوی رفتن بده ،پر از جاده باشم

هر شب و هر روز پامو جایی بذارم که نبودم صبح قهومو تو شانزالیزه بخورم

بدون اینکه بدونم بعد از ظهر کجای دنیام

آ:پس تو بی خبری از آیندتو دوست داری ؟

ه: میشه اینجوری گفت ...تو چی ؟

آ : من دوست دارم بعد از ظهر یه تئاتر برم

ه : تو می دونی تئاتر چیه ؟

آ : نه فقط تجسمش کردم

ه : همین ؟

آ : آره همین .همینم واسه من خیلی زیاد تر از آرزو هست

ه : تا حالا به این فکر کردی که میتونی یه روز خوب شی ؟

ه : من همین الان یکی به آروزهام اضافه شد

آ : بگو

ه : دوست دارم یه روز با دو تا کوله پشتی بیام همینجا، تو خوب شده باشی

،کوله رو بندازم پشتت ،بگم پایه ی یه سفر ِ بی مقصد هستی ؟؟؟ نبودی

هم مهم نیستا اما همینکه این اتفاق بیفته عالیه

آ : قبلش یه تئاتر هم میریم ؟؟؟

ه : آره چرا که نه

آ : یه قولی بهم میدی ؟

ه : بگو

آ : من اگه خوب بشم دیگه پشت سرم رو هم نگاه نمی کنم اما تو بیا

...میدونم تخت من خالی نمیمونه ...من نباشم هم یکی دیگه هست...اون

به امید نیاز داره ...براش اصلا کتابای ژول ورن نیار...موهاتو کوتاه کن و بیا

...براش از قشنگی ها حرف نزن ...بذار اون از تاریکی هاش بگه ...قول میدی ؟

ه : حتی شانزلیزه هم باشم باید سر قولم بمونم ؟

آ: قول قوله میتونی ندی اما اگه دادی باید پاش وایسی

ه : باشه قول میدم ... من دیگه برم

آ : بازم بهم سر میزنی ؟

ه : خوشحالت می کنه بیام ؟

آ : نه ولی خواسم رو از خیلی چیزا پرت می کنه

ه : آره میام .چیزی میخوای برات بیارم ؟

آ : آره کتاب بیار اما نه از ژول ورن .از کسی بیار که واقعیت رو مینویسه حتی

اگه جذاب نیست .خستم از تجسم کردن

ه : بادبادک بازو خوندی ؟

آ : نه

ه : برات میارمش ...اسمت چیه راستی ؟

آ : آرش

ه : میدونی یعنی چی ؟

آ : آره واسه تیرو کمونش ... اما من رابین هود رو ترجیح میدم

ه : آرش از ایران دفاع کرد ...رابین هود از شِروود .شروود رو به ایران ترجیح میدی ؟

آ : من هر جایی رو به بیمارستان ترجیح می دم

ه : باشه کتاب رابن هود رو هم برات میارم

آ : کارتونش رو دیدم