با طَعم ِ تو !

وقتی ایرانی ها کلمۀ "عرب" را می شنوند تصویرِ مشترکی در ذهنشان شکل میگیرد :
مردی کـُـپُل که پیراهن سفید گــَــل و گشادی به تن دارد، بویِ مرغِ آب-پز می دهد؛ سر و تهش را که بزنی در مسجد مشغول دُلّا راست شدن است و تعدادِ همبسترانش هم با تعدادِ دانه هایِ تسبیحِ داخل جیبش در رقابتی تنگاتنگ است... گوشیِ آیفونش بکگراند "الله جله جلاله" دارد و همه را غیرِ اعراب، ورژن هایی مشابه از کفّار و مشرکین می داند که به لعنت خدا هم نمی ارزند...

بعد از اینهمه ، میخواهم بگویم : کاش من همان عربِ از همه جا - غیر از شرع و شکم و آلت - بیخبر بودم! زندگی خیلی الکی تر و خوشتر می شد!




پ ن : توصیفِ ارائه شده از "عرب" تزئینی است : )

اگر شروع به قضاوت مردم کنید، وقتی برای دوست داشتن آنها نخواهید داشت.