سید کمال
آغــــــلا قــــــــــان آغـــــلا... بختیمین یاتان گـونلریدی... بختیمین آیینین اولــدوزونون گویده باتان گونلریدی... هــــر کیمین بختی یاتیپ،خلق اونی دیوانه سایار...
سید کمال
هوای فاصله ســــرد است می دانم؛ خیالی نیستـــــ برو... مدتهاست که از ســـــردی حضــــورت یـــــخ زده ام!
سید کمال
حالــم گـــرفته از این شــهر که آدمهایش هــمچون هوایش ناپایدارند... گـــاه آنقدر پاکـــــ کـــه باورت نمی شود... گـــاه چنان آلـــوده که نفست می گیرد...
سید کمال
"دلگیر. . ." دلــــم تنگ است و ماتم دارم امشب به چشم عاشقم غــــم دارم امشب میان چارچوب آرزوهــــــا نگــــــار خویش را کـــــم دارم امشب چـــــــرا از ســـــوز هجـــــرانش ننالم کــــــه اندوهی دمــــادم دارم امشب حــــریص جــــــرعه ای ازجام عشقم هــــــوای آبــــــ زمــــــزم دارم امشب به لــــطف التهاب و اشک و احساس بهاری ســـــبز و خـــــرم دارم امشب ز قانون و خط و تقدیر دلگیر!! فغان از چــــــــرخ و عالم دارم امشب ...
سید کمال
آمد و شوری به دل پا کرد و رفت مهر خود را در دلم جا کرد و رفت آمد و طــــــوفان نوح برپا نـــــمود جان بی جان مـــرا از کف ربــــود آمد و رسوای شـهرم کـرد و رفت آمـد و بی آبـــرویم کــــــرد و رفت رفت و ایــن وابستگی ها را ندید آن همه دیوانگی هــــــــا را ندید رفت و تنهایی مـــن را تازه کـــرد نامه هایم را نخوانده پاره کــــــرد رفت و دیگر پرسش از حالم نکرد پرسش از حال و دل زارم نکــــرد رفت و باور کردم او یک سایه بود آن خـیال عاشقی افسانه بـــــود
سید کمال
چند روزيست حال من ديدنيست حال من از اين و آن پرسيدنيست گــــاه بـــــر روى زمين زل مــــيزم گــــاه بـــــر حافـــظ تفـال مـــيزنم حـــافظ ديـــــوانه فالـــم را گــرفت يكــــ غــــزل آمد كه حالم را گرفت مـــا ز ياران چـــشم يارى داشتيم خـود غلط بود آنچه مى پنداشتيم...
سید کمال
شبی تنها،میان خواب و بیداری،از باغ رویاها گذر کردم تمام راه در اندیشه ام آمد خیال تـو و دست مـــن برای چیدنت کوتاه می آمد کنار برکه ای رفتم که عکس ماه را ببینم که از او من بپرسم یک نشان از تو ولی در مــــاه هـــــم نقش تـــــــو را دیدم کــه می خندید با چشمان حیرانم تمام راه در اندیشه ام آمـــد خیال تـــــو و دانستم تمام راه را در اشتباه بودم تـــــو در قاب دلــــJـــم آرام خوابیدی و مــــــن دنبال تــــــــو آواره می گـــشتم تو را من عاشقانه دوستت دارم. بخوابـــ آرام، ای آرام جان مــــن.
سید کمال
عازم یک ســــفرم... ســـفری دور بـه جایی نـــزدیک... ســـفری از خود من تا به خودم... مدتی هست نگــــاهم... به تماشـای خـــداست... و امـــیدم به خــــداوندی اوست...
سید کمال
کجایــے مـــــرگ؟ چرا دیگر ســراغ از مـــن نمـــے گیری؟ کجایــے مـــــرگ؟ مـگـــــر از مــــــــن گـــــــریزانی؟ چنان دلـــــشوره دارم مــــن،چنان دلـتنگ دیدارم! که گویـــے آســــمان هم از حضورم شکوه ها دارد! دل مـــن خواب می خواهد کمــــے آرامش مـطلق! بیا ای مـــــــــرگ،بیا از غــــــــــم رهــــایم کـــــــن...
سید کمال
اهـل پـنـهـان کـاری نـیـسـتـــم...! اعـتـرافــ مـی کـنـــم: زمـــــــانی دل یـکــــــے راســوزانـــده ام !!! حــالا .. یـــــکـــــــے... یـــــکـــــــے... یـــــکـــــــے... دلــــم را مـی ســوزانـــنـــــد…
سید کمال
باور کنید که فراموشش کرده ام ... اما نمی دانم چرا ... بعضی وقت ها ... همین که اسمش را می شنوم ... بی اختیار خاطره از چشمم فرو می ریزد .!.!.!
سید کمال
مــــن اینجا تنــــها، تنـــهای تنـــها... تنهایی خــویش را بغل می گــیرم... دیوارهای خیانت بلندند،دســـتم به آن طـــرف کـــه تو هستی نمی رسد... تنها مونس مـــن در این سمت دیوار در این شبهای وفاداری،تنهایی است.. اما تـــــو... در آنــــسوی دیوارهـــــــــا برای کـــــه یادگاری می نویسی؟
سید کمال
به انتهای بودنم رسیده ام… اما … اشک نمی ریزم… پنهان شده ام پشت لبخندی که درد میکند…
سید کمال
نه تو نمی دانی هیچکس نمی داند پشت این چهره ی آرام در دلم چه می گذرد... نمی دانی کسی نمی داند این آرامش ظاهری و این دل نا آرام چقدر خسته ام کرده است...!