پس از رفتن فرانک رایکارد از بارسلونا کمتر کسی اطمینان داشت که «کاپیتان سابق» بتواند جانشین شایسته ای برای او باشد. کم تجربگی پپ برای قرار گرفتن روی نیمکت به عنوان نفر اول و قوانین سختگیرانه اش در تمرینات ، اختلاف نظر با رونالدینیو و در نهایت جدایی این بازیکن وعدم نتیجه گیری تیم در چند مسابقه ی ابتدایی موجب شد خوان لاپورتا به سرعت ترتیب یک قرار ملاقات با روبرتو مانچینی را بدهد. تیم گواردیولا اما در دیدار مقابل اتلتیکومادرید متولد شد. تولدی که کمی بعد تمام دنیا را تحت تاثیر خود قرار داد...

اگر تا امروز آرزو می کردیم عقربک ها زودتر بدوند و آواز پایان یک فصل کابوس وار را به گوشمان برسانند، حالا دیگر امیدواریم این چند مسابقه ی باقی مانده هیچگاه تمام نشوند. این جادوی مردی ست که همه ی همانند پیکه حاضریم به خاطرش به درون آتش برویم. این معجزه ی بزرگمردی ست که «کابوس با او» را به «رویای بی او» ترجیح می دهیم !

جوزپ گواردیولا در طول این چند سال تا میتوانست «جام» گرفت و البته «جان» رقبا را ! اما این چیزها نبود که میلیون ها انسان را شیدای برق نگاهی کرد که از برق هر جامی شفاف تر است! او هیچگاه زبان به تحقیر رقبا نگشود ، هیچگاه به داوری اعتراض نکرد، هیچگاه به ضد فوتبال متعفن نپرداخت، هیچگاه ندیدیم که تیم او وقت تلف کند. گواردیو«لاو» حتی در حساسترین مقطع فصل نیز اطمینانش به جوانان کم تجربه را از دست نداد. دانستن اینکه او به چه میزان با بسیاری از همتایانش متفاوت است کار چندان دشواری نیست. کافی تنها چشمهایمان را باز کنیم و به کمی انطرف تر بنگریم. به جایی روی نیمکت تیم رقیب...!

خداحافظ اقای رویاساز ، خداحافظ جنتلمن واقعی ! اگر چه رفته ای اما مشغل افروخته ات اینجا کنار ماست تا فردایمان هیچگاه در حسرت تاریکی نماند. میان تمام درس هایی که از تو برایمان به یادگار ماند این را فراموش نخواهیم کرد که بارسلونا از همه ی آدمهای روی کره ی زمین مهم تر است. حتی از تو و لیونل مسی ! برای تمام خاطرات پرشکوهمان که دیروز شکل رویا بودند ، برای تمام جامها، بی قراری ها ، پیروزی ها ، شکست ها ، اشک ها و لبخندها ممنون! میدانیم که همیشه در کنارمان خواهی بود ، میدانی که همیشه در کنارت خواهیم بود