آقایِ نعیم آقا ،تولد مبارک زایِ نیما!

ایشالا که هرچی آرزویِ خوبِ مالِ شما باشه!!!

انگشت

یادم میاد یه شب خوابیده بودم *** خسته و داغون و لهیده بودم

همچین که گرم گرم خواب بود چشام *** یهو خیال کردم یکی کرد صدام

صدا کی بود؟ چی بود؟ چی شد؟ کجا رفت؟ *** تمام فکر و ذکر من دنبال اون صدا رفت

نزدیک اومد جلوی چشمم ایستاد *** نگاه من به سر و وضعش افتاد

نه غول و اژدها، نه دیو زرد(!) بود *** صاحب اون صدا یه گیله مرد بود

لباسای محلی قشنگمون تنش بود *** عطر برنج و چایی رو شلوار و پیرهنش بود

آخ که چقدر صداش گرم و قشنگ بود *** دلم واسه زبان خوب مادری چه تنگ بود

بهش نگاه کردم و گفتم : سلام *** میشه به من بگید من الان کجام؟

دستُ بلند کرد یه قاپاس زد به من *** گفت : گیلکی ره، گیلکی گب بزن!

تی اصلیت تَرَ فراموش نَبه *** امی زبان مادری نمیره، خاموش نَبه

تا دور بوبوستی تو از اَ حوالی *** میگی مَرا تی گب نمی شه حالی؟!

تی زاکَ یاد دیهی لهجه ی فارسی *** هَسَ بوبوست گیلکی بی کلاسی؟

نسل جدید در اَمی مورد چی گه؟ *** آیندگانِ هویت پس چی به؟

چِره باید کاری کودن اشتباه *** نا ببه گیلکِ اصالت تباه؟

هَ خاکِ گیلان امی پِر و ماره *** گیلکی هم امی پیله براره

برار مگر برارَ از بین بره؟ *** به عاقبت فکر بوکودی هی ذره؟

به روزی که گیلکی از بین بشه؟ *** جواب آینده یَ پس کی دِهه؟

زبان گیلکی می افتخاره *** از امی تاریخ ایتا یادگاره