این روزها چقــــدر فـــــراوان تصادفی

در ذهن شهر خلـــــــوت انسان تصادفی

دیگر به خــط سیر دو چشم اعـتماد نیست

این روزها مسیر اتــــــــــوبــان تصادفی

در طرح هــــــای مبهم بن بست کوچه ها

خط می خورد مسیر خیابـــــــــان تصادفی

بغض عطش به حنجره ی خاک مانده است

در سفره ها که زمـــــــزمه ی نان تصادفی

دیگر به انتهــای زمسـتـــــــان نمی رسـیم

وقتی ست خـط روشـن بـــــــاران تصادفی

در امتداد خـط خـطی ِ این مسیـر هم

شایـد رسیـد نقطه ی پـایـان تصادفی

گل مــی کنـــد به باغ نگـاهت جـوانیم

وقــتی بروی دامـــن خـــود می نشانیم

داغ جنون قـــطره ی اشــکم به چشم تو

هر چند از دو چـشم خودت می چکانیم

مـن عابـــر شــکســته دل خـلوت تو ام

تا بیـکران چشــم خـــودت مــی کشانیم

یک مشـت بغض یخ زده تفسیر می کند

انـــــدوه و درد غربــت بــی همــزبانیم

وقــتی پـرید رنگ تو از پشت قصه ها

تصــویر شد نهـــایت رنـــگــین کـمانیم

تو، آن گلی که می شــکفی در خیال من

پُر می شود زعطر خوشــت زنــدگانیم

در کـهــکشان چـشم تو گم می شود دلم

سرگـشتـــه در نــــهایــتی از بی نشانیم

زیــبـــاترین ردیف غـــزلهای من توئی

ای یـــــار ســــرو قـــامت ابـرو کمانیم

حـــالا بیـــا و غــربت ما را مرور کن

ای یــــادگــــــار وســعت سبـز جوانیم

سلااااااام

میسپارد
نام بیرنگ #تو را،
بر کاغذ.
دست #من حس #تو را مینوشد
آنچنان محو فروریختنی،
که تن واژه به #من می خندد.
که سپید کاغذ،
پر از خط خطی #حس #من است.
اندکی #تاب بیار،
تا #تو را رسم کنم.
تا #تو را نه
#بودن-پیش-تو را وصف کنم.
وحشی کوچک #من تاب بیار،
تا #من #عاشق بشوم....

خوب آدرس بده یه کاریش میکنم

کاشکی الان خرداد پارسال بود