می خواهم بگویم که همیشه هم لازم نیست آدم کار خارق العاده ای بکند ، از توی کلاهش قناری و خرگوش و ستاره در بیاورد...



همیشه هم لازم نیست آدم هوار بکشد ، هی عکسهای دو نفری آپلود کند یا دائم شعف ناشی از لذت تعلقش را توی چشم همه آدمهای رهگذر و دوست و آشنا فرو کند .

خیلی ساده و خیلی ساکت و خیلی آرام هم میشود که یک نفری را راه داد به یک جاهای خیلی خلوت زندگی .
از خیلی چیزهای کوچک هم میشود خاطره های خیلی بزرگ ساخت . همین که کاغذهای خصوصی ات را ، کمد لباست را ، جعبه یادگاریهایت را ، آدرس وبلاگت را ، داستانهای مدفون شده ات را ، زخمهایت را ، اسباب آسودگیت را ، بازیچه های جا مانده از کودکیت را با کسی تقسیم کنی و در میان بگذاری ؛ همین که یک جایی از فضای زندگیت را برای وسائل یکی دیگر در نظر بگیری ، برای خودش و حضورش و بودنش ؛ اصلا همین که در نظر بگیری ...

یعنی خیلی ساکت ولی خیلی عمیق داری می گویی : به خانه دلم خوش آمدی

سلام اقای علی رضا

آخ گفتی!دلم من هم تنگ شده

قربونت .. مرسی .. خودت در چه حالی ؟؟

منم خوبم...از احوال پرسی شما...

مرسی عزییییییییییییزم خوبم شما خوبی؟

خوبم گلم....خوحالم خوبی فدات شم!

آخه من چی بگم بهت ؟!! هااااااااااان !!!

هر چی دوست داری،بگو اصلا خجالت نکش دلم به وسعت کهکشان راه شیریه.

خیلی شیطونی ...از این کامنت گذاشتنات خوشم میاد ... کار بامزه ایی میکنی ...
ولی فکر کنم استثنا داره اونم وقتی که بچه ها دپرسن ...

هههههییییییییی

بای گلم ....

شبت خوش ب سلامت

تقدیم به تو عـــــــــــزیزم .......